Da Kampenwandkrampus

Wer hod scho amoi wos vom Kampenwandkrampus ghört? De folgende Gschicht handelt vo am Krampus, der de Alpen liabt!

Eisig kalt, aber mit am runden orange-rotn Feuerball am Himme hod da frühe Morgn an Maxi und seinen Vater begrüßt, ois de zwoa des Auto mit ihrer Winter-Wanderausrüstung vollpackt ham: a großes und a kloans Paar Schneeschuah, a hölzerner Schlittn und a Rucksack, gfuit mit Essn und Wasserflaschn.

Es war da Dog vorm Nikolausobnd, ois da Maxi endlich amoi aa im Winter mit seim Vater in de Berg fahrn hod därfa. Bisher hod er de schneebedeckten Berggipfe bloß vo da Fern kennt, wenn er an klarn Wintertagn aus seim Zimmerfenster gschaut hod. „Wia des wohl vo obn ausgseng hod, wenn untn im Tal ois in weißer Pracht eindeckt is?“, hod er se gfragt und war a wenig traurig, dass er des wohl so schnell ned erfahrn wird.

Vui zu gfährlich warn de Berg im Winter, hod seine Muatter imma gmahnt, und sogar sei Vater hod gmoant, dass da vui Schnee in de Berg a ungeheure Kraft ham kannt.

Heier allerdings is sei Vater am erstn Dezemberfreitag zu eam kemma und hod gsagt: „Jetzt bist scho ganz schee groß, mei Bua, es werd Zeit, dass mir aa amoi im Winter an Ausflug in de Berg macha. Wos haltst davon, wenn mir morgn auf de Kampenwand gengan?“. Freilich hod da Maxi sehr vui davo ghoitn, denn de Kampenwand war sei Lieblingsberg, gar zu gern hod er des schene Schloss in Hohenaschau am Fuaß vom Berg bestaunt, de letztn Meter an am Stahlseil durch de hohn Felswänd durchkraxlt oder se vom Gipfe aus den Chiemsee ogschaut, der auf amoi bloß no wia a winzige Pfützn ausgseng hod.

Jetzt sollt des also endlich soweit sei: Zum erstn Moi würd er den Ausblick aa ham, nachdem da Winter seine weiße Deckn über des ganze Tal zogn hod.

„Alles klar, mir ham de Schneeschuah, de Brotzeit, den Schlittn zum Ziahgn vo unsere Rucksäck und warme Gwand, dann ko des ja losgehn“, hod da Vater vom Maxi gfrohlockt, hod den Kofferraum mit am lautn Knall zuagschmissn und se ans Lenkrad gsetzt. Da Maxi is aufn Beifahrersitz gstiegn und hod zu seim Vater rübergschaut, der genauso wia er eingpackt war in an Überzug aus T-Shirts, Pullover und Jackn. Beide ham se kurz ogschaut und glacht, ois se den jeweils andern dick wia an Kugelfisch eigwickelt gmustert ham, dann hod da Vater vom Maxi den Motor gstartet und es is endlich losganga.

Im Radio san de bekannten Weihnachtslieder glaffa, de jedes Jahr wieder ab November Erinnerungen an de letztn Jahr zur Weihnachtszeit gweckt ham, und da Maxi war in dem Moment oafach bloß glücklich und zfrieden.

„Da, siagst des Schloss?“, hod da Vater vom Maxi noch etwa ara halbn Stund Autofahrt gfragt, und fürn Maxi hod se a fantastischer Anblick ergebn: Wia im Märchn hod des Schloss majestätisch auf seim hohn Sockl zwischen de Berggipfe thront und vui kloane Schneeflockn san auf de weißn Turmzinnen gfoin. Oan Augnblick spada ham de zwoa aa scho den Wanderparkplatz erreicht, ham se de Schneeschuah ozogn, ihre Rucksäck mit da Brotzeit aufn Schlittn glegt und san losgwandert, eini in de zauberhafte Winterlandschaft.

De Laubbäum ham scho olle ihre Blattl verlorn ghabt und umso mehr san de Tannenbäum mit ihre spitzgrünen Nadeln ins Aug gstochn, wia gmoit ham se weißer Schnee, braune Baumstämm und grüne Tannennadeln zu am stimmign Weihnachtsambiente vermischt, des da Maxi so schnell nimma vergessn würd. Trotz da eiskaltn Luft, de se beim Wandern durch de Nasn drückt hod, ham da Maxi und sei Vater de angnehme Stille in da Natur gnossn.

Bei jedm Schluck allerdings is des Wasser aus da Trinkflaschn eisiger woan und auf amoi san vermehrt dunkelgraue Wolkn am vorher kalt-blauen Himme aufzogn. Da vorher no guad sichtbare Berggipfe war scho komplett eingehüllt und es hod ausgseng, ois ob langsam a richtigs Unwetter aufziahn würd.

Auf amoi is aus de Tannenbäum, de im imma stärkern Wind mehr und mehr gwankt ham, a lautes Rasseln und Schreia ertönt. Da Maxi hod kurz Angst kriagt und hod nach da Hand vo seim Vater gschnappt, ois der daraufhin gsagt hod:

„Du brauchst koa Angst ham, Maxi, des is bloß da Kampenwandkrampus.“

„Da Kampenwandkrampus?“, hod da Maxi verdutzt gfragt und seim Vater in de Augn gschaut.

„Ja, da Kampenwandkrampus! Wia du woaßt, is a Krampus a Kind, des ned brav gwen is und vom Nikolaus mitgnumma woan is. Aa da Kampenwandkrampus hod damals de Berg liabt, hod aber ned auf seine Eltern hearn wolln, ois de eam an am stürmischn Wintertag gwarnt ham, auf de Kampenwand zum gehn. Ois a Schneesturm über den Berg hereinbrochn is, san olle Wanderpfade zuagschneit gwen und er hod den Weg zruck nimma gfundn. Daraufhin hod eam da Nikolaus mit seim Schlittn grettet, hod aber ois Gegnleistung verlangt, dass da Kampenwandkrampus jeden Winter Wanderer vor schwerm Unwetter warnt. Seitdem lebt er ab de erstn Wintertag in de Berg und rasselt mit seine Grödeln und ruft durch de Gegnd. Es is zwar schad, aber i denk, es is bessa, dass mir jetzt umkehrn.“

Da Maxi war schwer enttäuscht, er hod se doch so auf den Ausblick vom Gipfe gfreit, aber es hod wohl koan Sinn mehr gmacht, weiterzgehn. So is er mit hängendm Kopf und frierende Finger den Berghang owi gschlendert und hod se über des plötzliche schlechte Wetter gärgert.

„Kopf hoch, Maxi“, hod eam sei Vater tröstet, „da Winter dauert no länger und es gibt sicher no an Dog, an dem des Wetter beständiger is und mir den Gipfe erreichen! Freu di liaba auf de warme Stubn dahoam, de Mama hod deine Lieblingslebkuchen bachn.“

Ois de zwoa noch ara Weil dann endlich im Auto gsessn san und zruck hoam gfahrn san, hod da Papa auf amoi de Radionachrichtn a wenig lauter gmacht: „Vorsicht an olle Wanderer und Skifahrer, im Kampenwandgebiet san soeben in höhere Lagn mehrere Lawinen abgangen, wegn anhaltender Schneestürm bestäht weiterhin Lebensgfahr!“

„Na, do ham mir ja wirklich no amoi Glück ghabt, dass uns da Kampenwandkrampus frühzeitig gwarnt hod“, hod da Vater vom Maxi mit ernster Mienn gsagt, und da Maxi war jetzt doch a wenig froh, dass se glei in da warmen Stubn hocka kenna, statt am Gipfe festzsitzn. So ham beide bei a poar Lebkuchen und heißm Punsch spada da Muatter ihre ganz bsondere Begegnung mit am Kampenwandkrampus erzählt, und de war mehr ois erleichtert, dass da Maxi so vernünftig gwen war.

Am nächstn Dog abends war dann aa endlich Nikolausobnd, de Mama hod des Wohnzimmer mit tolle rote Girlandn dekoriert, es hod Mandarinen gebn und de übrig gbliebenen Lebkuchen vom Vorobnd. Da Maxi war a wenig nervös, schließlich hod er ja ned gwusst, wos se da Nikolaus heier so ois über eam aufgschriebn ghabt hod. De Familie hod a Weil gwart und a poar Weihnachtslieder gsunga, do hod des auf amoi an da Tür klopft und da Nikolaus is zur Tür hereinkemma: Er hod an langa, weißn Bart ghabt, a Bischofsmützn, an großn hölzernan Stock und a goldens Buch in da Hand.

Doch da Nikolaus war heier ned alloa: Hinter eam is a tiefschwarze Gstalt kemma, de hod große Hörner statt Ohrn ghabt, hod a lange Rutn aus vui Tannenzweig in da Hand ghoitn, hod ihre rote Zung ausm Mui gstreckt und entsetzlich laut aufgschrian. De fürchterliche Gstalt hod also da Krampus sei miassn!

„Koa Angst, Maxi“, hod eam da Nikolaus mit sanfter Stimm beruhigt, „da Krampus kümmert se bloß um de ganz bösn Kinder, aber du warst ja sicher brav, oder ned? I will in meim goldenen Buch glei amoi nachschaun, wos du des letzte Jahr ois so ogstellt hast!“

Jetzt war da Maxi doch a wenig nervös, wia jedes Jahr hod er wieder den Stab vom Nikolaus haltn därfa, aber zum erstn Moi hod er ganz fürchterlich zittert, bis da Nikolaus ausm goldenen Buch vorglesn hod:

„I les do ja fast nix Schlechts! Sehr brav bist gwen, hast deiner Muatter vui gholfa und warst aa recht fleißig in da Schui. Außerdem bist a leidenschaftlicher Bergwanderer, ham meine Engerl aufgschriebn. Und ois du gestern unbedingt auf de Kampenwand wolltst, bist aa deim Vater gfolgt, ois der gmoant hod, es war bessa umzkehrn. Du hast glernt, dass ma ned imma jedes Ziel mit Gwoit erreichen ko und dass es oft bessa is, es no amoi irgendwann anders zum probiern: Des kennan ned amoi manche Erwachsene, i muass di wirklich sehr lobn, Maxi!“, hod da Nikolaus gsagt, sei goldenes Buch zuaklappt und am Maxi an großn Sack voller Gschenke und guada Gabn gebn.

„Jetzt is es aber Zeit weiterzziahgn, da Nikolaus hod no vui andere Kinder zum beschenka, i wünsch eich an scheena Obnd und a gsegnete Weihnachtszeit“, hod da Nikolaus gsagt und is mit seim Krampus vo dannen zogn.

Da Maxi war erleichtert und hod se sofort drangmacht, den großn Sack aufzmacha: Drin warn vui Nüss, Mandarinen, Äpfe, a bissl Schokolad und a kloaner Umschlag. „Wos do wohl drin war?“, hod se da Maxi gfragt, hod den Umschlag aufgrissn und seine Augn ned traut: Es war a Foto vom Gipfe von da Kampenwand mit Blick auf den verschneitn Chiemsee. Untn hod da Maxi no des Datum „05. Dezember“ lesn kenna. Da Vater vom Maxi hod se des Foto ogschaut und glacht: „Na schau o: Es schaut ganz so aus, ois hätt da Kampenwandkrampus am Nikolaus no wos für di mitgebn.“

Hod dir da Artikel gfoin? Auf Facebook teiln Auf Instagram folgn

Mia san aa auf Instagram und Facebook

Neie Gschichtn, Bilder und Gaudi: gleich folgn und nix mehr verpassn.

Koarb
Nach oben scrollen