Wer hod scho amoi wos vom Kampenwandkrampus ghört? De folgende Gschicht handelt vo am Krampus, der de Alpen liabt!
Eisig kalt, aber mit am runden orange-rotn Feuerball am Himme hod da frühe Morgn an Maxi und seinen Vater begrüßt, ois de zwoa des Auto mit ihrer Winter-Wanderausrüstung vollpackt ham: a großes und a kloans Paar Schneeschuah, a hölzerner Schlittn und a Rucksack, gfuit mit Essn und Wasserflaschn.
Es war da Dog vorm Nikolausobnd, ois da Maxi endlich amoi aa im Winter mit seim Vater in de Berg fahrn hod därfa. Bisher hod er de schneebedeckten Berggipfe bloß vo da Fern kennt, wenn er an klarn Wintertagn aus seim Zimmerfenster gschaut hod. „Wia des wohl vo obn ausgseng hod, wenn untn im Tal ois in weißer Pracht eindeckt is?“, hod er se gfragt und war a wenig traurig, dass er des wohl so schnell ned erfahrn wird.
Vui zu gfährlich warn de Berg im Winter, hod seine Muatter imma gmahnt, und sogar sei Vater hod gmoant, dass da vui Schnee in de Berg a ungeheure Kraft ham kannt.
Heier allerdings is sei Vater am erstn Dezemberfreitag zu eam kemma und hod gsagt: „Jetzt bist scho ganz schee groß, mei Bua, es werd Zeit, dass mir aa amoi im Winter an Ausflug in de Berg macha. Wos haltst davon, wenn mir morgn auf de Kampenwand gengan?“. Freilich hod da Maxi sehr vui davo ghoitn, denn de Kampenwand war sei Lieblingsberg, gar zu gern hod er des schene Schloss in Hohenaschau am Fuaß vom Berg bestaunt, de letztn Meter an am Stahlseil durch de hohn Felswänd durchkraxlt oder se vom Gipfe aus den Chiemsee ogschaut, der auf amoi bloß no wia a winzige Pfützn ausgseng hod.
Jetzt sollt des also endlich soweit sei: Zum erstn Moi würd er den Ausblick aa ham, nachdem da Winter seine weiße Deckn über des ganze Tal zogn hod.
„Alles klar, mir ham de Schneeschuah, de Brotzeit, den Schlittn zum Ziahgn vo unsere Rucksäck und warme Gwand, dann ko des ja losgehn“, hod da Vater vom Maxi gfrohlockt, hod den Kofferraum mit am lautn Knall zuagschmissn und se ans Lenkrad gsetzt. Da Maxi is aufn Beifahrersitz gstiegn und hod zu seim Vater rübergschaut, der genauso wia er eingpackt war in an Überzug aus T-Shirts, Pullover und Jackn. Beide ham se kurz ogschaut und glacht, ois se den jeweils andern dick wia an Kugelfisch eigwickelt gmustert ham, dann hod da Vater vom Maxi den Motor gstartet und es is endlich losganga.
Im Radio san de bekannten Weihnachtslieder glaffa, de jedes Jahr wieder ab November Erinnerungen an de letztn Jahr zur Weihnachtszeit gweckt ham, und da Maxi war in dem Moment oafach bloß glücklich und zfrieden.
„Da, siagst des Schloss?“, hod da Vater vom Maxi noch etwa ara halbn Stund Autofahrt gfragt, und fürn Maxi hod se a fantastischer Anblick ergebn: Wia im Märchn hod des Schloss majestätisch auf seim hohn Sockl zwischen de Berggipfe thront und vui kloane Schneeflockn san auf de weißn Turmzinnen gfoin. Oan Augnblick spada ham de zwoa aa scho den Wanderparkplatz erreicht, ham se de Schneeschuah ozogn, ihre Rucksäck mit da Brotzeit aufn Schlittn glegt und san losgwandert, eini in de zauberhafte Winterlandschaft.
De Laubbäum ham scho olle ihre Blattl verlorn ghabt und umso mehr san de Tannenbäum mit ihre spitzgrünen Nadeln ins Aug gstochn, wia gmoit ham se weißer Schnee, braune Baumstämm und grüne Tannennadeln zu am stimmign Weihnachtsambiente vermischt, des da Maxi so schnell nimma vergessn würd. Trotz da eiskaltn Luft, de se beim Wandern durch de Nasn drückt hod, ham da Maxi und sei Vater de angnehme Stille in da Natur gnossn.
Bei jedm Schluck allerdings is des Wasser aus da Trinkflaschn eisiger woan und auf amoi san vermehrt dunkelgraue Wolkn am vorher kalt-blauen Himme aufzogn. Da vorher no guad sichtbare Berggipfe war scho komplett eingehüllt und es hod ausgseng, ois ob langsam a richtigs Unwetter aufziahn würd.
Auf amoi is aus de Tannenbäum, de im imma stärkern Wind mehr und mehr gwankt ham, a lautes Rasseln und Schreia ertönt. Da Maxi hod kurz Angst kriagt und hod nach da Hand vo seim Vater gschnappt, ois der daraufhin gsagt hod:
„Du brauchst koa Angst ham, Maxi, des is bloß da Kampenwandkrampus.“
„Da Kampenwandkrampus?“, hod da Maxi verdutzt gfragt und seim Vater in de Augn gschaut.
„Ja, da Kampenwandkrampus! Wia du woaßt, is a Krampus a Kind, des ned brav gwen is und vom Nikolaus mitgnumma woan is. Aa da Kampenwandkrampus hod damals de Berg liabt, hod aber ned auf seine Eltern hearn wolln, ois de eam an am stürmischn Wintertag gwarnt ham, auf de Kampenwand zum gehn. Ois a Schneesturm über den Berg hereinbrochn is, san olle Wanderpfade zuagschneit gwen und er hod den Weg zruck nimma gfundn. Daraufhin hod eam da Nikolaus mit seim Schlittn grettet, hod aber ois Gegnleistung verlangt, dass da Kampenwandkrampus jeden Winter Wanderer vor schwerm Unwetter warnt. Seitdem lebt er ab de erstn Wintertag in de Berg und rasselt mit seine Grödeln und ruft durch de Gegnd. Es is zwar schad, aber i denk, es is bessa, dass mir jetzt umkehrn.“
Da Maxi war schwer enttäuscht, er hod se doch so auf den Ausblick vom Gipfe gfreit, aber es hod wohl koan Sinn mehr gmacht, weiterzgehn. So is er mit hängendm Kopf und frierende Finger den Berghang owi gschlendert und hod se über des plötzliche schlechte Wetter gärgert.
„Kopf hoch, Maxi“, hod eam sei Vater tröstet, „da Winter dauert no länger und es gibt sicher no an Dog, an dem des Wetter beständiger is und mir den Gipfe erreichen! Freu di liaba auf de warme Stubn dahoam, de Mama hod deine Lieblingslebkuchen bachn.“
Ois de zwoa noch ara Weil dann endlich im Auto gsessn san und zruck hoam gfahrn san, hod da Papa auf amoi de Radionachrichtn a wenig lauter gmacht: „Vorsicht an olle Wanderer und Skifahrer, im Kampenwandgebiet san soeben in höhere Lagn mehrere Lawinen abgangen, wegn anhaltender Schneestürm bestäht weiterhin Lebensgfahr!“
„Na, do ham mir ja wirklich no amoi Glück ghabt, dass uns da Kampenwandkrampus frühzeitig gwarnt hod“, hod da Vater vom Maxi mit ernster Mienn gsagt, und da Maxi war jetzt doch a wenig froh, dass se glei in da warmen Stubn hocka kenna, statt am Gipfe festzsitzn. So ham beide bei a poar Lebkuchen und heißm Punsch spada da Muatter ihre ganz bsondere Begegnung mit am Kampenwandkrampus erzählt, und de war mehr ois erleichtert, dass da Maxi so vernünftig gwen war.
Am nächstn Dog abends war dann aa endlich Nikolausobnd, de Mama hod des Wohnzimmer mit tolle rote Girlandn dekoriert, es hod Mandarinen gebn und de übrig gbliebenen Lebkuchen vom Vorobnd. Da Maxi war a wenig nervös, schließlich hod er ja ned gwusst, wos se da Nikolaus heier so ois über eam aufgschriebn ghabt hod. De Familie hod a Weil gwart und a poar Weihnachtslieder gsunga, do hod des auf amoi an da Tür klopft und da Nikolaus is zur Tür hereinkemma: Er hod an langa, weißn Bart ghabt, a Bischofsmützn, an großn hölzernan Stock und a goldens Buch in da Hand.
Doch da Nikolaus war heier ned alloa: Hinter eam is a tiefschwarze Gstalt kemma, de hod große Hörner statt Ohrn ghabt, hod a lange Rutn aus vui Tannenzweig in da Hand ghoitn, hod ihre rote Zung ausm Mui gstreckt und entsetzlich laut aufgschrian. De fürchterliche Gstalt hod also da Krampus sei miassn!
„Koa Angst, Maxi“, hod eam da Nikolaus mit sanfter Stimm beruhigt, „da Krampus kümmert se bloß um de ganz bösn Kinder, aber du warst ja sicher brav, oder ned? I will in meim goldenen Buch glei amoi nachschaun, wos du des letzte Jahr ois so ogstellt hast!“
Jetzt war da Maxi doch a wenig nervös, wia jedes Jahr hod er wieder den Stab vom Nikolaus haltn därfa, aber zum erstn Moi hod er ganz fürchterlich zittert, bis da Nikolaus ausm goldenen Buch vorglesn hod:
„I les do ja fast nix Schlechts! Sehr brav bist gwen, hast deiner Muatter vui gholfa und warst aa recht fleißig in da Schui. Außerdem bist a leidenschaftlicher Bergwanderer, ham meine Engerl aufgschriebn. Und ois du gestern unbedingt auf de Kampenwand wolltst, bist aa deim Vater gfolgt, ois der gmoant hod, es war bessa umzkehrn. Du hast glernt, dass ma ned imma jedes Ziel mit Gwoit erreichen ko und dass es oft bessa is, es no amoi irgendwann anders zum probiern: Des kennan ned amoi manche Erwachsene, i muass di wirklich sehr lobn, Maxi!“, hod da Nikolaus gsagt, sei goldenes Buch zuaklappt und am Maxi an großn Sack voller Gschenke und guada Gabn gebn.
„Jetzt is es aber Zeit weiterzziahgn, da Nikolaus hod no vui andere Kinder zum beschenka, i wünsch eich an scheena Obnd und a gsegnete Weihnachtszeit“, hod da Nikolaus gsagt und is mit seim Krampus vo dannen zogn.
Da Maxi war erleichtert und hod se sofort drangmacht, den großn Sack aufzmacha: Drin warn vui Nüss, Mandarinen, Äpfe, a bissl Schokolad und a kloaner Umschlag. „Wos do wohl drin war?“, hod se da Maxi gfragt, hod den Umschlag aufgrissn und seine Augn ned traut: Es war a Foto vom Gipfe von da Kampenwand mit Blick auf den verschneitn Chiemsee. Untn hod da Maxi no des Datum „05. Dezember“ lesn kenna. Da Vater vom Maxi hod se des Foto ogschaut und glacht: „Na schau o: Es schaut ganz so aus, ois hätt da Kampenwandkrampus am Nikolaus no wos für di mitgebn.“
Wer hat schon einmal etwas vom Kampenwandkrampus gehört? Die folgende Geschichte handelt von einem Krampus, der die Alpen liebt!
Eisig kalt, aber mit einem runden orange-rotem Feuerball am Himmel begrüßte der frühe Morgen Maxi und seinen Vater, als beide das Auto mit ihrer Winter-Wanderausrüstung vollpackten: ein großes und ein kleines Paar Schneeschuhe, ein hölzerner Schlitten und ein Rucksack gefüllt mit Essen und Wasserflaschen.
Es war der Tag vor Nikolausabend, als Maxi endlich einmal auch im Winter mit seinem Vater in die Berge fahren durfte. Bisher kannte er die schneebedeckten Berggipfel nur von der Ferne, wenn er an klaren Wintertagen aus seinem Zimmerfenster blickte. „Wie es wohl von oben aussah, wenn unten im Tal alles in weißer Pracht eingedeckt ist?“ fragte er sich und war ein wenig traurig, dass er es wohl so schnell nicht erfahren würde.
Viel zu gefährlich seien die Berge im Winter mahnte seine Mutter immer und selbst sein Vater meinte, dass der viele Schnee in den Bergen eine ungeheure Kraft haben könnte.
Dieses Jahr allerdings kam sein Vater am ersten Dezemberfreitag zu ihm und sagte „Nun bist du schon ganz schön groß, mein Junge, es wird Zeit, dass wir auch einmal im Winter einen Ausflug in die Berge machen. Was hältst du davon, wenn wir morgen auf die Kampenwand gehen?“. Natürlich hielt Maxi sehr viel davon, denn die Kampenwand war sein Lieblingsberg, zu gern bestaunte er das schöne Schloss in Hohenaschau am Fuße des Berges, kletterte die letzten Meter an einem Stahlseil durch die hohen Felswände durch oder sah sich den Chiemsee vom Gipfel aus an, der plötzlich nur noch wie eine winzige Pfütze aussah.
Nun sollte es also endlich soweit sein: zum ersten Mal würde er diesen Ausblick auch haben, nachdem der Winter seine weiße Decke über das ganze Tal gezogen hatte.
„Alles klar, wir haben die Schneeschuhe, das Proviant, den Schlitten zum Ziehen unserer Rucksäcke und warme Klamotten, dann kann es ja losgehen“, frohlockte Maxis Vater, warf den Kofferraum mit einem lauten Knall zu und setzte sich ans Lenkrad. Maxi stieg auf den Beifahrersitz und blickte zu seinem Vater rüber, der genauso wie er eingepackt war in einem Überzug an T-Shirts, Pullovern und Jacken. Beide sahen sich kurz an und lachten, als sie den jeweils anderen dick wie einen Kugelfisch eingewickelt musterten, dann startete Maxis Vater den Motor und es ging endlich los.
Im Radio liefen die bekannten Weihnachtslieder, die jedes Jahr wieder ab November Erinnerungen an die letzten Jahre zur Weihnachtszeit weckten und Maxi war in diesem Moment einfach nur glücklich und zufrieden.
„Da, siehst du das Schloss?“ fragte Maxis Vater nach etwa einer halben Stunde Autofahrt und Maxi ergab sich ein fantastischer Anblick: Wie im Märchen thronte das Schloss majestätisch auf seinem hohen Sockel zwischen den Berggipfeln und viele kleine Schneeflocken fielen auf die weißen Turmzinnen. Einen Augenblick später hatten beide auch schon den Wanderparkplatz erreicht, zogen sich die Schneeschuhe an, legten ihre Rucksäcke mit dem Proviant auf den Schlitten und wanderten los, hinein in die zauberhafte Winterlandschaft.
Die Laubbäume hatten bereits alle ihre Blätter verloren und umso mehr stachen die Tannenbäume mit ihren spitzgrünen Nadeln ins Auge, wie gemalt vermischten sich weißer Schnee, braune Baumstämme und grüne Tannennadeln zu einem stimmigen Weihnachtsambiente, das Maxi so schnell nicht mehr vergessen würde. Trotz der eiskalten Luft, die sich beim Wandern durch die Nase drückte, genossen Maxi und sein Vater die angenehme Stille in der Natur.
Bei jedem Schluck allerdings wurde das Wasser aus der Trinkflasche eisiger und plötzlich zogen vermehrt dunkelgraue Wolken am vorher kalt-blauen Himmel auf. Der vorher noch gut sichtbare Berggipfel war bereits komplett eingehüllt und es schien, als ob langsam ein richtiges Unwetter aufziehen würde.
Auf einmal ertönte aus den Tannenbäumen, die im immer stärkeren Wind mehr und mehr wankten, ein lautes Rasseln und Schreien. Maxi bekam kurz Angst und schnappte nach der Hand seines Vaters, als dieser daraufhin sagte:
„Du brauchst keine Angst haben Maxi, das ist nur der Kampenwandkrampus“.
„Der Kampenwandkrampus?“ fragte Maxi verdutzt und schaute seinem Vater in die Augen.
„Ja, der Kampenwandkrampus! Wie du weißt ist ein Krampus ein Kind, welches nicht brav gewesen war und vom Nikolaus mitgenommen wurde. Auch der Kampenwandkrampus liebte damals die Berge, wollte aber nicht auf seine Eltern hören, als diese ihn an einem stürmischen Wintertag warnten, auf die Kampenwand zu gehen. Als ein Schneesturm über den Berg hereinbrach waren alle Wanderpfade zugeschneit und er fand den Weg zurück nicht mehr. Daraufhin rettete ihn der Nikolaus mit seinem Schlitten, verlangte aber als Gegenleistung, dass der Kampenwandkrampus jeden Winter Wanderer vor schweren Unwettern warnt. Seitdem lebt er ab den ersten Wintertagen in den Bergen und rasselt mit seinen Grödeln und ruft durch die Gegend. Es ist zwar schade, aber ich denke, dass es besser ist, dass wir jetzt umkehren“.
Maxi war schwer enttäuscht, er hatte sich doch so auf den Ausblick vom Gipfel gefreut, aber es machte wohl keinen Sinn mehr, weiterzugehen. So schlenderte er mit hängendem Kopf und frierenden Fingern den Berghang hinunter und ärgerte sich über das plötzliche schlechte Wetter.
„Kopf hoch Maxi“, tröstete ihn sein Vater, „der Winter dauert noch länger und es wird sicher noch einen Tag geben, an dem das Wetter beständiger ist und wir den Gipfel erreichen! Freu dich lieber auf die warme Stube daheim, Mama hat deine Lieblingslebkuchen gebacken“.
Als die beiden nach einer Weile dann endlich im Auto saßen und zurück nach Hause fuhren, drehte Papa plötzlich die Radionachrichten etwas lauter: „Vorsicht an alle Wanderer und Skifahrer, im Kampenwandgebiet sind soeben in höheren Lagen mehrere Lawinen abgegangen, wegen anhaltenden Schneestürmen besteht weiterhin Lebensgefahr!“
„Na, da haben wir ja wirklich noch einmal Glück gehabt, dass uns der Kampenwandkrampus frühzeitig gewarnt hat“, sagte Maxis Vater mit ernster Miene und Maxi war jetzt doch ein wenig froh, dass sie gleich in der warmen Stube hocken konnten anstatt auf dem Gipfel festzusitzen. So erzählten beide bei ein paar Lebkuchen und heißem Punch später der Mutter ihre ganz besondere Begegnung mit dem Kampenwandkrampus und diese war mehr als erleichtert, dass Maxi so vernünftig gewesen war.
Am nächsten Tag abends war dann auch endlich Nikolausabend, Mama hatte das Wohnzimmer mit tollen roten Girlanden dekoriert, es gab Mandarinen und die übrig gebliebenen Lebkuchen vom Vorabend. Maxi war ein wenig nervös, schließlich wusste er ja nicht, was sich der Nikolaus dieses Jahr so alles über ihn aufgeschrieben hatte. Die Familie wartete ein Weile und sang einige Weihnachtslieder, da klopfte es plötzlich an der Tür und der Nikolaus kam durch die Tür herein: er hatte einen langen, weißen Bart, eine Bischofsmütze, einen großen hölzernen Stock und ein goldenes Buch in der Hand.
Doch der Nikolaus war dieses Jahr nicht allein: hinter ihm kam eine tiefschwarze Gestalt, sie hatte große Hörner statt Ohren, hielt eine lange Rute aus vielen Tannenzweigen in der Hand, streckte ihre rote Zunge aus dem Mund und schrie entsetzlich laut auf. Diese fürchterliche Gestalt musste also der Krampus sein!
„Keine Angst Maxi“, beruhigte ihn der Nikolaus mit sanfter Stimme, „der Krampus kümmert sich nur um die ganz bösen Kinder, aber du warst ja sicherlich brav, oder nicht? Ich will in meinem goldenen Buch gleich mal nachschauen, was du das letzte Jahr alles so angestellt hast!“.
Nun war Maxi doch ein wenig nervös, wie jedes Jahr durfte er wieder den Stab vom Nikolaus halten, aber zum ersten Mal zitterte er ganz fürchterlich, bis der Nikolaus aus dem goldenen Buch vorlas:
„Ich lese hier ja fast nichts Schlechtes! Sehr brav bist du gewesen, hast deiner Mutter viel geholfen und warst auch recht fleißig in der Schule. Außerdem bist du ein leidenschaftlicher Bergwanderer haben meine Engel aufgeschrieben. Und als du gestern unbedingt auf die Kampenwand wolltest, bist du auch deinem Vater gefolgt als er meinte, es wäre besser umzukehren. Du hast gelernt, dass man nicht immer jedes Ziel mit Gewalt erreichen kann und dass es oft besser ist, es noch einmal irgendwann anders zu versuchen: das können nicht einmal manche Erwachsenen, ich muss dich wirklich sehr loben Maxi!“, sprach der Nikolaus, klappte sein goldenes Buch zu und reichte Maxi einen großen Sack voller Geschenke und guten Gaben.
„Nun ist es aber Zeit weiterzuziehen, der Nikolaus hat noch viele andere Kinder zu beschenken, ich wünsche euch einen schönen Abend und eine gesegnete Weihnachtszeit“, sagte der Nikolaus und zog mit seinem Krampus von dannen.
Maxi war erleichtert und machte sich sofort daran, den großen Sack aufzumachen: darin waren viele Nüsse, Mandarinen, Äpfel, etwas Schokolade und ein kleiner Umschlag. „Was da wohl drin war?“ fragte sich Maxi, riss den Umschlag auf und traute seinen Augen nicht: es war ein Foto vom Gipfel der Kampenwand mit Blick auf den verschneiten Chiemsee. Unten konnte Maxi noch das Datum „05. Dezember“ lesen. Maxis Vater sah sich das Foto an und lachte: „Na sieh mal einer an: es scheint so, als hätte der Kampenwandkrampus dem Nikolaus noch etwas für dich mitgegeben“.
Hat dir die Geschichte gefallen? Mehr ähnliche Inhalte gibt es auf <a href="http://www.instagram.com/idealhumanismus" target="_blank" rel="noreferrer noopener">Instagram</a> oder direkt <a href="http://www.idealhumanismus.de/schriftwerke/" target="_blank" rel="noreferrer noopener">hier auf der Seite</a>!
Who has ever heard of the Kampenwand Krampus? The following story is about a Krampus who loves the Alps!
Icy cold, but with a round orange-red fireball in the sky, the early morning greeted Maxi and his father as the two packed the car full with their winter hiking gear: one large and one small pair of snowshoes, a wooden sledge and a rucksack filled with food and water bottles.
It was the day before St Nicholas’ Eve when Maxi was finally allowed to go to the mountains with his father in winter too. Until now he had only known the snow-covered peaks from afar, when he looked out of his bedroom window on clear winter days. “What might it look like from up there when everything down in the valley is covered in white splendour?” he wondered, and was a little sad that he would probably not find out so soon.
The mountains were far too dangerous in winter, his mother always warned, and even his father said that the masses of snow in the mountains could have tremendous force.
This year, however, his father came to him on the first Friday of December and said: “You are quite big now, my boy, it is time we went on a trip to the mountains in winter too. What do you think of going up the Kampenwand tomorrow?” Of course Maxi thought a great deal of it, for the Kampenwand was his favourite mountain; he loved to marvel at the beautiful castle at Hohenaschau at the foot of the mountain, to climb the last metres on a steel cable through the high rock walls, or to look at the Chiemsee from the summit, which suddenly looked like only a tiny puddle.
Now at last it was to happen: for the first time he would have this view too, after winter had drawn its white blanket over the whole valley.
“All right, we have the snowshoes, the provisions, the sledge to pull our rucksacks and warm clothes, so we can set off,” rejoiced Maxi’s father, slammed the boot shut with a loud bang and sat at the wheel. Maxi climbed into the passenger seat and looked across at his father, who, just like him, was wrapped up in a layer of T-shirts, jumpers and jackets. They looked at each other briefly and laughed as they eyed each other wrapped up thick as pufferfish, then Maxi’s father started the engine and at last they were off.
On the radio played the familiar Christmas songs which every year from November awakened memories of past Christmas times, and at that moment Maxi was simply happy and content.
“There, do you see the castle?” asked Maxi’s father after about half an hour’s drive, and a fantastic sight opened up for Maxi: as in a fairy tale the castle stood majestically on its high base between the mountain peaks, and many small snowflakes fell on the white battlements of the towers. A moment later the two had already reached the hikers’ car park, put on their snowshoes, laid their rucksacks with the provisions on the sledge and set off, into the enchanting winter landscape.
The deciduous trees had already lost all their leaves, and all the more the fir trees stood out with their sharp green needles; as if painted, white snow, brown tree trunks and green fir needles blended into a harmonious Christmas ambience that Maxi would not forget so soon. Despite the ice-cold air pressing through the nose as they hiked, Maxi and his father enjoyed the pleasant silence in nature.
With every sip, however, the water in the bottle grew icier, and suddenly dark grey clouds gathered more and more in the previously cold blue sky. The summit, still clearly visible before, was already completely shrouded, and it seemed as if a real storm was slowly brewing.
Suddenly a loud rattling and screaming sounded from the fir trees, which swayed more and more in the ever stronger wind. Maxi was briefly frightened and snatched his father’s hand, as the latter then said:
“You needn’t be afraid, Maxi, that is only the Kampenwand Krampus.”
“The Kampenwand Krampus?” asked Maxi, baffled, and looked into his father’s eyes.
“Yes, the Kampenwand Krampus! As you know, a Krampus is a child who was not good and was taken away by St Nicholas. The Kampenwand Krampus loved the mountains back then too, but would not listen to his parents when they warned him on a stormy winter day not to go up the Kampenwand. When a snowstorm broke over the mountain, all the hiking paths were snowed under and he could no longer find his way back. St Nicholas then rescued him with his sledge, but demanded in return that the Kampenwand Krampus warn hikers of severe storms every winter. Ever since, he has lived in the mountains from the first days of winter, rattling his crampons and calling across the countryside. It is a pity, but I think it is better that we turn back now.”
Maxi was bitterly disappointed; he had so looked forward to the view from the summit, but it probably made no sense to go on. So he trudged down the mountainside with hanging head and freezing fingers and was annoyed about the sudden bad weather.
“Chin up, Maxi,” his father comforted him, “winter lasts a while yet, and there will certainly be a day when the weather is steadier and we reach the summit! Rather look forward to the warm parlour at home; Mum has baked your favourite gingerbread.”
When after a while the two were finally sitting in the car and driving back home, Dad suddenly turned the radio news up a little: “Caution to all hikers and skiers, several avalanches have just come down in the higher parts of the Kampenwand area; because of continuing snowstorms there remains danger to life!”
“Well, we really were lucky again that the Kampenwand Krampus warned us in good time,” said Maxi’s father with a serious expression, and Maxi was now a little glad after all that they could soon sit in the warm parlour instead of being stuck on the summit. So over a few pieces of gingerbread and hot punch they later told Mother about their very special encounter with the Kampenwand Krampus, and she was more than relieved that Maxi had been so sensible.
The next day in the evening it was finally St Nicholas’ Eve; Mum had decorated the living room with splendid red garlands, there were mandarins and the leftover gingerbread from the evening before. Maxi was a little nervous, after all he did not know what St Nicholas had written down about him this year. The family waited a while and sang a few Christmas songs, then suddenly there was a knock at the door and St Nicholas came in through the door: he had a long white beard, a bishop’s mitre, a large wooden staff and a golden book in his hand.
But St Nicholas was not alone this year: behind him came a pitch-black figure, which had big horns instead of ears, held a long birch made of many fir twigs in its hand, stuck its red tongue out of its mouth and screamed dreadfully loud. This frightful figure must be the Krampus!
“Don’t be afraid, Maxi,” St Nicholas calmed him in a gentle voice, “the Krampus only deals with the really naughty children, but you were surely good, weren’t you? I’ll just look in my golden book to see what you got up to last year!”
Now Maxi was a little nervous after all; as every year he was allowed to hold St Nicholas’ staff, but for the first time he trembled terribly until St Nicholas read from the golden book:
“I read almost nothing bad here! You have been very good, helped your mother a lot and were also quite diligent at school. Besides, you are a passionate mountain hiker, my angels have written down. And when yesterday you absolutely wanted to go up the Kampenwand, you also followed your father when he said it would be better to turn back. You have learnt that one cannot always reach every goal by force and that it is often better to try again some other time: not even some grown-ups can do that, I really must praise you very much, Maxi!” said St Nicholas, closed his golden book and handed Maxi a big sack full of presents and good gifts.
“Now it is time to move on, St Nicholas still has many other children to give presents to; I wish you a lovely evening and a blessed Christmas season,” said St Nicholas and went off with his Krampus.
Maxi was relieved and set about opening the big sack at once: inside were lots of nuts, mandarins, apples, some chocolate and a small envelope. “What might be in there?” Maxi wondered, tore the envelope open and could not believe his eyes: it was a photo from the summit of the Kampenwand with a view of the snowy Chiemsee. Below, Maxi could still read the date “5 December”. Maxi’s father looked at the photo and laughed: “Well, look at that: it seems the Kampenwand Krampus gave St Nicholas something more to pass on to you.”
Кто когда-нибудь слышал о Кампенванд-Крампусе? Следующая история — о Крампусе, который любит Альпы!
Ледяным холодом, но с круглым оранжево-красным огненным шаром на небе встретило раннее утро Макси и его отца, когда те набивали машину своим зимним походным снаряжением: большая и маленькая пара снегоступов, деревянные санки и рюкзак, полный еды и бутылок с водой.
Это был день перед вечером святого Николая, когда Макси наконец тоже зимой разрешили поехать с отцом в горы. До сих пор он знал заснеженные вершины только издалека, когда в ясные зимние дни смотрел из окна своей комнаты. «Интересно, как это выглядит сверху, когда внизу в долине всё покрыто белым великолепием?» — спрашивал он себя и немного грустил, что, вероятно, так скоро этого не узнает.
Горы зимой слишком опасны, всегда предостерегала мама, и даже отец говорил, что масса снега в горах может обладать чудовищной силой.
В этом году, однако, отец подошёл к нему в первую декабрьскую пятницу и сказал: «Ты уже довольно большой, мой мальчик, пора нам съездить в горы и зимой. Как насчёт того, чтобы завтра пойти на Кампенванд?» Конечно, Макси был очень за, ведь Кампенванд была его любимой горой: он любил любоваться красивым замком Хоэнашау у подножия горы, преодолевать последние метры по стальному тросу сквозь высокие скальные стены или смотреть с вершины на Кимзее, который вдруг казался совсем крошечной лужицей.
И вот наконец это должно было случиться: впервые он увидит этот вид и тогда, когда зима накинет свой белый покров на всю долину.
«Отлично, у нас есть снегоступы, провизия, санки, чтобы везти рюкзаки, и тёплая одежда, можно отправляться», — ликовал отец Макси, с громким хлопком захлопнул багажник и сел за руль. Макси сел на пассажирское сиденье и посмотрел на отца, который, как и он, был закутан в слои футболок, свитеров и курток. Оба на миг переглянулись и рассмеялись, оглядывая друг друга, толстых как рыба-шар, затем отец Макси завёл мотор, и наконец они тронулись.
По радио играли знакомые рождественские песни, которые каждый год с ноября пробуждали воспоминания о прошлых рождественских временах, и Макси в этот момент был просто счастлив и доволен.
«Вон, видишь замок?» — спросил отец Макси примерно через полчаса езды, и перед Макси открылось фантастическое зрелище: как в сказке, замок величественно возвышался на своём высоком основании между горными вершинами, и множество маленьких снежинок падало на белые зубцы башен. Мгновение спустя они уже достигли туристической парковки, надели снегоступы, положили рюкзаки с провизией на санки и отправились в путь, в волшебный зимний пейзаж.
Лиственные деревья уже потеряли все свои листья, и тем сильнее бросались в глаза ели с их остро-зелёной хвоей; словно нарисованные, белый снег, коричневые стволы и зелёные иголки сливались в гармоничную рождественскую атмосферу, которую Макси так скоро не забудет. Несмотря на ледяной воздух, который при ходьбе давил через нос, Макси и его отец наслаждались приятной тишиной природы.
С каждым глотком, однако, вода во фляге становилась всё холоднее, и вдруг всё больше тёмно-серых туч стало наползать на прежде холодно-голубое небо. Ещё недавно хорошо видимая вершина была уже полностью скрыта, и казалось, что медленно надвигается настоящая непогода.
Вдруг из елей, которые всё сильнее качались на усиливающемся ветру, раздался громкий грохот и крик. Макси на миг испугался и схватил отца за руку, когда тот сказал:
«Не бойся, Макси, это всего лишь Кампенванд-Крампус».
«Кампенванд-Крампус?» — удивлённо спросил Макси и посмотрел отцу в глаза.
«Да, Кампенванд-Крампус! Как ты знаешь, Крампус — это ребёнок, который был непослушным и которого забрал Николай. Кампенванд-Крампус тоже когда-то любил горы, но не хотел слушать родителей, когда те в бурный зимний день предостерегали его не ходить на Кампенванд. Когда над горой разразилась снежная буря, все тропы замело, и он не нашёл дороги назад. Тогда Николай спас его на своих санях, но потребовал взамен, чтобы Кампенванд-Крампус каждую зиму предупреждал путников о сильной непогоде. С тех пор он с первых зимних дней живёт в горах, гремит своими кошками и кричит по округе. Жаль, но я думаю, что лучше нам сейчас вернуться».
Макси был сильно разочарован, он так радовался виду с вершины, но, видимо, идти дальше уже не имело смысла. Так он побрёл вниз по склону, опустив голову и с замёрзшими пальцами, и злился на внезапно испортившуюся погоду.
«Выше голову, Макси, — утешил его отец, — зима ещё долго, и наверняка будет день, когда погода будет устойчивее и мы достигнем вершины! Лучше радуйся тёплой комнате дома, мама испекла твои любимые пряники».
Когда спустя некоторое время они наконец сидели в машине и ехали домой, папа вдруг сделал радионовости немного громче: «Внимание всем туристам и лыжникам, в районе Кампенванд только что сошло несколько лавин в верхних зонах, из-за продолжающихся снежных бурь сохраняется угроза жизни!»
«Что ж, нам действительно снова повезло, что Кампенванд-Крампус предупредил нас вовремя», — сказал отец Макси с серьёзным видом, и Макси теперь всё-таки был немного рад, что они скоро окажутся в тёплой комнате, а не застрянут на вершине. Так за несколькими пряниками и горячим пуншем они позже рассказали маме о своей особенной встрече с Кампенванд-Крампусом, и она была более чем облегчена, что Макси оказался таким разумным.
На следующий день вечером наконец наступил вечер святого Николая, мама украсила гостиную великолепными красными гирляндами, были мандарины и оставшиеся с прошлого вечера пряники. Макси немного нервничал, ведь он не знал, что Николай в этом году записал о нём. Семья немного подождала и спела несколько рождественских песен, как вдруг в дверь постучали, и вошёл Николай: у него была длинная белая борода, епископская митра, большой деревянный посох и золотая книга в руке.
Но в этом году Николай был не один: за ним шла чёрная как смоль фигура, у неё были большие рога вместо ушей, в руке она держала длинную розгу из множества еловых веток, высовывала красный язык изо рта и ужасающе громко кричала. Эта жуткая фигура, должно быть, и был Крампус!
«Не бойся, Макси, — успокоил его Николай мягким голосом, — Крампус занимается только совсем плохими детьми, но ты ведь наверняка был послушным, не так ли? Сейчас я посмотрю в своей золотой книге, что ты натворил в прошлом году!»
Теперь Макси всё-таки немного нервничал; как и каждый год, ему разрешили подержать посох Николая, но впервые он ужасно дрожал, пока Николай не прочёл из золотой книги:
«Я читаю здесь почти ничего плохого! Ты был очень послушным, много помогал маме и был довольно прилежен в школе. Кроме того, ты страстный любитель горных походов, записали мои ангелы. И когда ты вчера непременно хотел пойти на Кампенванд, ты послушался отца, когда он сказал, что лучше повернуть назад. Ты научился тому, что не всякой цели можно добиться силой и что часто лучше попробовать ещё раз когда-нибудь в другое время: этого не умеют даже некоторые взрослые, я должен тебя очень похвалить, Макси!» — сказал Николай, закрыл свою золотую книгу и протянул Макси большой мешок, полный подарков и добрых даров.
«А теперь пора идти дальше, Николаю нужно ещё одарить много других детей, желаю вам прекрасного вечера и благословенного рождественского времени», — сказал Николай и ушёл со своим Крампусом.
Макси был облегчён и сразу принялся открывать большой мешок: внутри было много орехов, мандаринов, яблок, немного шоколада и маленький конверт. «Что же там внутри?» — спросил себя Макси, разорвал конверт и не поверил своим глазам: это была фотография с вершины Кампенванд с видом на заснеженный Кимзее. Внизу Макси ещё смог прочитать дату «5 декабря». Отец Макси посмотрел на фото и засмеялся: «Ну надо же: похоже, Кампенванд-Крампус передал Николаю для тебя ещё кое-что».
¿Quién ha oído alguna vez hablar del Krampus de la Kampenwand? ¡La siguiente historia trata de un Krampus que ama los Alpes!
Helada, pero con una redonda bola de fuego naranja rojiza en el cielo, la madrugada saludó a Maxi y a su padre mientras cargaban el coche con su equipo de senderismo de invierno: un par de raquetas de nieve grande y otro pequeño, un trineo de madera y una mochila llena de comida y botellas de agua.
Era el día antes de la víspera de San Nicolás cuando Maxi por fin pudo ir también en invierno a la montaña con su padre. Hasta entonces solo conocía las cumbres nevadas de lejos, cuando miraba por la ventana de su cuarto en los días claros de invierno. «¿Cómo se verá desde arriba cuando abajo en el valle todo está cubierto de blanco esplendor?», se preguntaba, y estaba un poco triste porque seguramente no lo sabría tan pronto.
Las montañas eran demasiado peligrosas en invierno, advertía siempre su madre, e incluso su padre decía que la mucha nieve de las montañas podía tener una fuerza enorme.
Este año, sin embargo, su padre se le acercó el primer viernes de diciembre y le dijo: «Ya eres bastante mayor, hijo mío, es hora de que hagamos también una excursión a la montaña en invierno. ¿Qué te parece si mañana subimos a la Kampenwand?». Por supuesto que a Maxi le parecía muy bien, pues la Kampenwand era su montaña favorita; le gustaba admirar el hermoso castillo de Hohenaschau al pie de la montaña, trepar los últimos metros por un cable de acero entre las altas paredes rocosas o contemplar desde la cumbre el Chiemsee, que de pronto parecía solo un diminuto charco.
Ahora por fin iba a ocurrir: por primera vez tendría también esa vista después de que el invierno hubiera tendido su manto blanco sobre todo el valle.
«Muy bien, tenemos las raquetas, las provisiones, el trineo para tirar de las mochilas y ropa de abrigo, así que podemos ponernos en marcha», exclamó alegre el padre de Maxi, cerró el maletero de un portazo y se sentó al volante. Maxi subió al asiento del copiloto y miró a su padre, que, igual que él, iba envuelto en una capa de camisetas, jerséis y chaquetas. Los dos se miraron un momento y se rieron al verse el uno al otro hinchados como peces globo; luego el padre de Maxi arrancó el motor y por fin se pusieron en camino.
En la radio sonaban las conocidas canciones de Navidad que cada año, desde noviembre, despertaban recuerdos de las Navidades pasadas, y Maxi en ese momento era simplemente feliz y estaba contento.
«Mira, ¿ves el castillo?», preguntó el padre de Maxi tras media hora de coche, y a Maxi se le presentó una vista fantástica: como en un cuento, el castillo se alzaba majestuoso sobre su alto pedestal entre las cumbres y muchos copitos de nieve caían sobre las blancas almenas de las torres. Un instante después los dos ya habían llegado al aparcamiento de senderistas, se pusieron las raquetas, colocaron las mochilas con las provisiones en el trineo y echaron a andar, adentrándose en el encantador paisaje invernal.
Los árboles de hoja caduca habían perdido ya todas sus hojas, y tanto más destacaban los abetos con sus agujas de un verde agudo; como pintados, la nieve blanca, los troncos marrones y las agujas verdes se mezclaban en un ambiente navideño armonioso que Maxi no olvidaría pronto. A pesar del aire helado que se metía por la nariz al caminar, Maxi y su padre disfrutaban del agradable silencio de la naturaleza.
Con cada sorbo, sin embargo, el agua de la cantimplora estaba más helada, y de pronto se fueron acumulando nubes gris oscuro en el cielo antes azul frío. La cumbre, antes bien visible, ya estaba completamente envuelta y parecía que poco a poco se acercaba un verdadero temporal.
De repente, de entre los abetos, que se balanceaban cada vez más en el viento creciente, resonó un fuerte traqueteo y gritos. Maxi se asustó un instante y agarró la mano de su padre, cuando este dijo:
«No tienes que tener miedo, Maxi, es solo el Krampus de la Kampenwand».
«¿El Krampus de la Kampenwand?», preguntó Maxi desconcertado, mirando a su padre a los ojos.
«Sí, ¡el Krampus de la Kampenwand! Como sabes, un Krampus es un niño que no se portó bien y fue llevado por San Nicolás. También el Krampus de la Kampenwand amaba entonces las montañas, pero no quiso hacer caso a sus padres cuando le advirtieron en un tormentoso día de invierno que no subiera a la Kampenwand. Cuando una tormenta de nieve se abatió sobre la montaña, todos los senderos quedaron cubiertos de nieve y ya no encontró el camino de vuelta. Entonces San Nicolás lo rescató con su trineo, pero exigió a cambio que el Krampus de la Kampenwand advirtiera cada invierno a los senderistas de los temporales graves. Desde entonces vive desde los primeros días de invierno en las montañas, haciendo sonar sus crampones y gritando por los alrededores. Es una pena, pero creo que es mejor que demos la vuelta ahora».
Maxi estaba muy decepcionado, tanto que se había alegrado de la vista desde la cumbre, pero seguramente ya no tenía sentido seguir. Así bajó caminando por la ladera con la cabeza gacha y los dedos helados, enfadado por el repentino mal tiempo.
«Ánimo, Maxi», lo consoló su padre, «el invierno dura todavía y seguro que habrá un día en que el tiempo sea más estable y lleguemos a la cumbre. Mejor alégrate de la cálida sala de casa, mamá ha hecho tus panes de especias favoritos».
Cuando al cabo de un rato los dos por fin estaban sentados en el coche de vuelta a casa, papá subió de repente un poco el volumen de las noticias de la radio: «Precaución a todos los senderistas y esquiadores, en la zona de la Kampenwand acaban de producirse varias avalanchas en las zonas altas; debido a las tormentas de nieve continuas sigue existiendo peligro de muerte».
«Bueno, de verdad hemos tenido suerte otra vez de que el Krampus de la Kampenwand nos avisara a tiempo», dijo el padre de Maxi con gesto serio, y Maxi estaba ahora un poco contento de poder estar enseguida en la cálida sala en vez de quedarse atrapado en la cumbre. Así, entre unos panes de especias y un ponche caliente, contaron más tarde a la madre su muy especial encuentro con el Krampus de la Kampenwand, y ella se sintió más que aliviada de que Maxi hubiera sido tan sensato.
Al día siguiente por la tarde llegó por fin la víspera de San Nicolás; mamá había decorado el salón con preciosas guirnaldas rojas, había mandarinas y el pan de especias que sobró de la noche anterior. Maxi estaba algo nervioso, pues no sabía qué habría anotado San Nicolás sobre él este año. La familia esperó un rato y cantó algunas canciones de Navidad, y de pronto llamaron a la puerta y entró San Nicolás: tenía una larga barba blanca, una mitra de obispo, un gran báculo de madera y un libro dorado en la mano.
Pero San Nicolás no venía solo este año: tras él entró una figura negra como el carbón, con grandes cuernos en lugar de orejas, que sostenía en la mano una larga vara de muchas ramas de abeto, sacaba la lengua roja de la boca y gritaba de forma espantosamente fuerte. ¡Esa terrible figura tenía que ser el Krampus!
«No tengas miedo, Maxi», lo tranquilizó San Nicolás con voz suave, «el Krampus solo se ocupa de los niños muy malos, pero tú seguro que has sido bueno, ¿no? ¡Voy a mirar enseguida en mi libro dorado lo que hiciste el año pasado!».
Ahora Maxi estaba algo nervioso; como cada año le dejaron sostener el báculo de San Nicolás, pero por primera vez temblaba terriblemente, hasta que San Nicolás leyó del libro dorado:
«¡Aquí casi no leo nada malo! Has sido muy bueno, has ayudado mucho a tu madre y también has sido bastante aplicado en el colegio. Además eres un apasionado excursionista de montaña, han apuntado mis ángeles. Y cuando ayer querías ir a toda costa a la Kampenwand, también hiciste caso a tu padre cuando dijo que era mejor dar la vuelta. Has aprendido que no siempre se puede alcanzar cada meta por la fuerza y que a menudo es mejor intentarlo otra vez en otro momento: eso ni siquiera lo saben algunos adultos, ¡tengo que elogiarte mucho, Maxi!», dijo San Nicolás, cerró su libro dorado y entregó a Maxi un gran saco lleno de regalos y buenos dones.
«Ahora es hora de seguir, San Nicolás todavía tiene que dar regalos a muchos otros niños; os deseo una hermosa velada y una bendecida época de Navidad», dijo San Nicolás y se marchó con su Krampus.
Maxi se sintió aliviado y se puso enseguida a abrir el gran saco: dentro había muchas nueces, mandarinas, manzanas, algo de chocolate y un pequeño sobre. «¿Qué habrá ahí dentro?», se preguntó Maxi, rasgó el sobre y no podía creer lo que veía: era una foto de la cumbre de la Kampenwand con vistas al Chiemsee nevado. Abajo Maxi aún pudo leer la fecha «5 de diciembre». El padre de Maxi miró la foto y se rio: «Vaya, mira tú: parece que el Krampus de la Kampenwand le dio a San Nicolás algo más para ti».