Und as Kalenderblattl hod zoagt, dass wieder Juni woan war. De letztn Dog wars imma wärmer woan und da Leo hod se nimma erinnern kenna, wann s zum letztn Moi so richtig dunkel gwen war. Jeden Dog is er scho ins Bett ganga, bevor de Sonn komplett untergangen war, meistns aber war da Himme scho blutrot gfärbt und de Grillen in da Wiesn neben Leos Zimmer ham eam in Schlaf zirpt.
Da Leo hod se imma gfragt, wo denn de Sonn imma genau untergeht und wia des dort wohl ausschaun tat. Wahrscheinlich bliebats oafach hell, wenn ma da Sonn bloß lang gnua nachfolgn tat.
„Papa, warum muass i eigentlich imma so früh ins Bett gehn?“, hod da Leo an am Obnd enttäuscht gfragt, gar zu gern hätt er an dem Dog no länger drauß gspuit. „Des is ganz oafach, Leo: Wenn s dunkel werd, gehst ins Bett. Du woaßt ja vom Winter, wia de Dunkelheit ausschaut, des is im Sommer ned anders, bloß dass es spada dunkel werd, des hod mit de Jahreszeitn zum doa. Wenn du im Sommer länger wachbleibn tatst, tatst am Dog drauf spada aufstehn und nomoi spada ins Bett gehn. Des tat so lang ganga, bis du bloß no im Dunkeln lebn tatst, und des willst ja aa ned, oder?“, hod sei Vater mit ernstm Blick gsagt, und da Leo hod im Bett no a wenig über seine Wort nachdenkt. Tatsächlich war des ziemlich bläd, wenn s imma dunkel sei tat.
Am nächstn Dog is de Familie abends am Tisch gsessn, ois da Leo auf amoi verkündt hod: „I geh heit no weg.“ Da Opa hod a wenig verdutzt gschaut und daraufhin antwortet: „Soso, des is ja interessant, und wia lang willst weggehn?“
Da Leo hod kurz überlegt und gsagt: „Für imma! I hob scho olle Sachan packt, de i in da Zeit so brauch.“
Da Vater vom Leo is a wenig zornig woan und hod an Leo laut gfragt: „I hob dir doch gestern Obnd no gsagt, dass du im Bett bist, wenn s dunkel werd. Du bleibst schee dahoam.“
Trotzig hod da Leo seinen Vater ogschaut und antwortet: „Ja genau, wenn s dunkel werd, geh i ins Bett! Deswegn geh i oafach da Sonn nach, dann werd s nimma dunkel und i muass nimma ins Bett gehn!“
Da Opa hod kurz aufglacht, hod am Vater vom Leo zuazwinkert und dann gmoant: „Da hod da Leo recht, wenn s nimma dunkel werd, muass er aa nimma ins Bett. Dann wünsch i dir a guade Reis und vielleicht kost uns ja a Kartn schicka.“
„Des mach i gern!“, hod da Leo zfrieden gsagt, ois er begriffa hod, dass er jetzt für imma wach bleibn kannt. Aa a Kartn hod er scho amoi gschriebn und abgschickt, des sollt also aa funktioniern.
So hod se da Leo aufn Weg Richtung Westn gmacht, denn dort is de Sonn imma untergangen. Er hod an kloan Wanderstock aus Holz ghabt, den eam da Opa damals gschnitzt hod, und an kloan Rucksack, in den er a poar vo seine Spuizeig gsteckt hod, falls eam de nächste Zeit doch amoi langweilig werdn sollt. Gottseidank hod er seine Sonnenbrilln dabeighabt, denn de niedrig stehende Sonn hod fast scho den ganzn Horizont in a helles Liacht taucht, sodass da Leo ned amoi richtig erkenna hod kenna, wos eam de nächstn Meter so erwartn tat.
Noch a poar Minutn hod da Magn vom Leo auf amoi laut ogfangt zum knurrn: Er hod vorher vergessn, wos zum Obndessn, ois er seine Sachan für de Reis packt hod. Aa is er so langsam durstig woan und erst jetzt is eam aufgfoin, wia bequem de Ausflüg mit da Mama doch imma gwen san. Seine Mama hod imma an ois denkt: a poar große belegte Brot, a poar Äpfe, a guada Schokoriegl und Apfelschorle ham jede Unternehmung versüßt, ob des jetzt da Zoobsuach oder de Sonntagswanderung in de Berg war.
Doch so schnell wollt er ned aufgebn, schließlich war da Leo doch erst vor kurzem losganga und hod no an weitn Weg vor se ghabt. Noch wiederum a poar Minutn Wanderung is wos Unerwartets passiert: Da rote Kreis am Himme hod se drohend imma weiter noch untn gsenkt und war scho bis zur Hälfte abtaucht, ois s imma dunkler woan is! Da Leo hod s goar ned glauba kenna und hod auf amoi ganz schnell Richtung untergehende Sonn zum laufa ogfangt. Er is grennt und grennt, doch es hod ois nix gholfa: A poar Augnblicke spada hod da Leo oafach nimma kenna, vui zu erschöpft war er und hod verzweifelt feststelln miassn, dass er hungrig und durstig alloa irgendwo auf am Feldweg in da Dämmerung gstandn is. So hod er se des Ganze mit Sicherheit ned vorgstellt! A kloane Trän is am Leo de Wang owi grunna, schließlich hod er ned gwusst, wos er jetzt macha soll: Im Dunkeln tat er den Weg hoam gwiss nimma findn.
Auf amoi is hinter eam a laute Stimm ertönt: „Leo, Leo, do bist ja!“ Da Leo hod gseng, wia seine Eltern aus dem dunkelroten Sonnenliacht aufm Radl auf eam zuakemma san. „Es schaut so aus, ois war dei Plan ned ganz aufganga“, hod da Vater vom Leo glacht und eam durch sei wuscheligs Haar gstrichn. Jetzt hod da Leo richtig ogfangt zum woana, aber sei Vater hod eam sofort tröstet: „Sei ned traurig, Leo, mir ham dei Vorhaben sehr mutig gfundn. Du hast sogar recht ghabt, wenn du schnell gnua laufa tatst, dann werd s nia mehr dunkel. Allerdings ko koa Mensch so schnell laufa, denn des war so schnell, wia se de Erdn dreht! I hoff, du hast erkennt, dass es manchmoi koan Sinn hod, mim Kopf durch de Wand zum renna. Ab und zu gibt es Momente im Lebm, an denen ma oafach umkehrn muass.“
Da Leo hod zu seim Vater aufgschaut und mit weinerlicher Stimm gsagt: „Aber i hob doch oafach bloß a bissl länger wach bleibn wolln.“
Da Vater hod kurz überlegt, hod zur Muatter vom Leo rübergschaut, kurz nickt und dann gsagt: „Deine Muatter hod se heit wirklich Sorgn gmacht, mir mögn ned, dass du oafach alloa vo dahoam weggehst, und i glaub, du hast aa eigsegn, dass des wirklich gfährlich werdn ko. Trotzdem wolln mir dir a Stückl entgegenkemma, denn aa dei Muat ghört belohnt! Ab sofort därfst abends a Stund länger wach bleibn, wenn du dafür an Mittagsschlaf hoitst, wia klingt des für di?“
Da Leo hod seine Trän ausm Gsicht gstrichn, hod ogfangt zum lächln und gsagt: „Des geht in Ordnung und i versprich, dass i nia mehr für imma weggeh.“
Jetzt hod da Leo aa verstandn, dass se manche Sachan im Lebm ned ändern lassn und dass es am End vom Dog imma dunkel werd.
Und es zeigte das Kalenderblatt, dass es wieder Juni geworden war. Die letzten Tage war es immer wärmer geworden und Leo konnte sich nicht mehr erinnern, wann es zum letzten Mal so richtig dunkel gewesen war. Jeden Tag ging er bereits zu Bett, bevor die Sonne komplett untergegangen war, meistens aber war der Himmel schon blutrot gefärbt und die Grillen in der Wiese neben Leos Zimmer zirpten ihn in den Schlaf.
Leo hatte sich immer gefragt, wo denn die Sonne immer genau untergeht und wie es dort wohl aussehen würde. Wahrscheinlich blieb es einfach hell, wenn man der Sonne nur lang genug nachfolgen würde.
„Papa, warum muss ich eigentlich immer so früh ins Bett gehen?“ fragte Leo eines Abends enttäuscht, zu gerne hätte er an diesem Tag noch länger draußen gespielt. „Das ist ganz einfach Leo: Wenn es dunkel wird, gehst du ins Bett. Du weißt ja vom Winter wie die Dunkelheit aussieht, das ist im Sommer nicht anderes, nur dass es später dunkel wird, das hat mit den Jahreszeiten zu tun. Wenn du im Sommer länger wachbleiben würdest, würdest du am Tag darauf später aufstehen und nochmal später ins Bett gehen. Das würde so lange gehen, bis du nur noch im Dunklen leben würdest, und das willst du ja auch nicht, oder?“, sprach sein Vater mit ernstem Blick und Leo dachte im Bett noch ein wenig über seine Worte nach. Tatsächlich wäre das ziemlich blöd, wenn es immer dunkel sein würde.
Am nächsten Tag saß die Familie abends zu Tisch, als Leo plötzlich verkündete: „Ich gehe heute noch weg“. Opa schaute ein wenig verdutzt und antwortete daraufhin „Soso, das ist ja interessant, und wie lange willst du weggehen?“.
Leo überlegte kurz und sagte „Für immer! Ich habe schon alle Sachen gepackt, die ich in der Zeit so brauche“.
Leos Vater wurde ein wenig zornig und fragte Leo laut: „Ich habe dir doch gestern Abend noch gesagt, dass du im Bett bist, wenn es dunkel wird. Du bleibst schön daheim“.
Trotzig sah Leo seinen Vater an und antwortete: „Ja genau, wenn es dunkel wird gehe ich ins Bett! Deswegen gehe ich einfach der Sonne nach, dann wird es nicht mehr dunkel und ich muss nicht mehr ins Bett gehen!“.
Opa lachte kurz auf, zwinkerte Leos Vater zu und meinte dann: „Da hat Leo recht, wenn es nicht mehr dunkel wird muss er auch nicht mehr ins Bett. Dann wünsche ich dir eine gute Reise und vielleicht kannst du uns ja eine Karte schicken“.
„Das mache ich gern!“ sagte Leo zufrieden, als er begriff, dass er jetzt für immer wach bleiben könnte. Auch eine Karte hatte er schon einmal geschrieben und abgeschickt, dies sollte also auch funktionieren.
So machte sich Leo auf dem Weg in Richtung Westen, denn dort ging die Sonne immer unter. Er hatte einen kleinen Wanderstock aus Holz, welchen ihm Opa damals geschnitzt hatte und einen kleinen Rucksack, in den er einige von seinen Spielzeugen gesteckt hatte, falls ihm die nächste Zeit doch einmal langweilig werden sollte. Gottseidank hatte er seine Sonnenbrille dabei, denn die niedrig stehende Sonne tauchte fast schon den ganzen Horizont in einem hellen Licht ein, sodass Leo nicht einmal richtig erkennen konnte, was ihn denn die nächsten Metern so erwartete.
Nach einigen Minuten fing Leos Magen plötzlich laut an zu knurren: Er hatte vorher vergessen etwas zu Abend zu essen, als er seine Sachen für die Reise packte. Auch wurde er so langsam durstig und erst jetzt fiel ihm auf, wie bequem die Ausflüge mit Mama doch immer waren. Seine Mama hatte immer an alles gedacht: einige große belegte Brote, ein paar Äpfel, einen leckeren Schokoriegel und Apfelschorle versüßten jede Unternehmung, ob es nun der Zoobesuch oder die Sonntagswanderung in die Berge war.
Doch so schnell wollte er nicht aufgeben, schließlich war Leo doch vor kurzem erst losgegangen und hatte noch einen weiten Weg vor sich. Nach wiederum einigen Minuten Wanderung passierte etwas Unerwartetes: Der rote Kreis am Himmel senkte sich drohend immer weiter nach unten und war schon bis zur Hälfte abgetaucht, als es immer dunkler wurde! Leo konnte es gar nicht glauben und fing an, plötzlich ganz schnell in Richtung der untergehenden Sonne zu laufen. Er rannte und rannte, doch es half alles nichts: einige Augenblicke später konnte Leo einfach nicht mehr, viel zu erschöpft war er und musste verzweifelt feststellen, dass er hungrig und durstig alleine irgendwo auf einem Feldweg in der Dämmerung stand. So hatte er sich das Ganze mit Sicherheit nicht vorgestellt! Eine kleine Träne floss Leos Wange herunter, schließlich wusste er nicht, was er jetzt machen sollte: Im Dunklen würde er den Weg nach Hause gewiss nicht mehr finden.
Auf einmal ertönte eine laute Stimme hinter ihm: „Leo, Leo, da bist du ja!“. Leo sah, wie seine Eltern aus dem dunkelroten Sonnenlicht auf dem Fahrrad auf ihn zukamen. „Scheint so, als wäre dein Plan nicht ganz aufgegangen“, lachte Leos Vater und strich durch sein wuscheliges Haar. Jetzt fing Leo richtig an zu weinen, aber sein Vater tröstete ihn sofort: „Sei nicht traurig Leo, wir fanden dein Vorhaben sehr mutig. Du hattest sogar Recht, wenn du schnell genug laufen würdest, dann würde es nie mehr dunkel werden. Allerdings kann kein Mensch so schnell laufen, denn das wäre so schnell, wie die sich Erde dreht! Ich hoffe, du hast erkannt, dass es manchmal keinen Sinn macht mit dem Kopf durch die Wand zu laufen. Ab und zu gibt es Momente im Leben, an denen man einfach umkehren muss.“
Leo blickte zu seinem Vater auf und sagte mit weinerlicher Stimme: „Aber ich wollte doch einfach nur ein bisschen länger wach bleiben“.
Der Vater überlegte kurz, blickte zu Leos Mutter herüber, nickte kurz und sprach dann: „Deine Mutter hat sich heute wirkliche Sorgen gemacht, wir möchten nicht, dass du einfach alleine von zu Hause weggehst und ich glaube du hast auch eingesehen, dass das wirklich gefährlich werden kann. Dennoch wollen wir dir ein Stück entgegenkommen, denn auch dein Mut gehört belohnt! Ab sofort darfst du abends eine Stunde länger wach bleiben, wenn du dafür einen Mittagsschlaf hältst, wie hört sich das für dich an?“.
Leo strich seine Träne aus dem Gesicht, fing an zu lächeln und sagte: „Das geht in Ordnung und ich verspreche, dass ich niemals mehr für immer weggehen werde“.
Jetzt verstand Leo auch, dass sich manche Dinge im Leben nicht verändern lassen und dass es am Ende des Tages immer dunkel wird.
And the calendar page showed that it had become June again. The last few days it had been getting ever warmer, and Leo could no longer remember when it had last been properly dark. Every day he went to bed before the sun had set completely, but most of the time the sky was already coloured blood-red and the crickets in the meadow next to Leo’s room chirped him to sleep.
Leo had always wondered where exactly the sun sets and what it might look like there. It would probably simply stay light if you only followed the sun long enough.
“Dad, why do I actually always have to go to bed so early?” Leo asked one evening, disappointed; he would have loved to play outside longer that day. “That’s quite simple, Leo: when it gets dark, you go to bed. You know from winter what the darkness looks like, it is no different in summer, only that it gets dark later, that has to do with the seasons. If you stayed awake longer in summer, you would get up later the next day and go to bed later again. That would go on until you lived only in the dark, and you don’t want that either, do you?” his father said with a serious look, and in bed Leo thought a little more about his words. Indeed it would be rather silly if it were always dark.
The next day the family sat at the table in the evening when Leo suddenly announced: “I’m going away today.” Grandpa looked a little baffled and answered: “Well, well, that is interesting, and how long do you want to go away for?”
Leo thought briefly and said: “For ever! I have already packed all the things I’ll need in that time.”
Leo’s father grew a little angry and asked Leo loudly: “I told you only yesterday evening that you are in bed when it gets dark. You are staying nicely at home.”
Defiantly Leo looked at his father and answered: “Yes exactly, when it gets dark I go to bed! So I’ll simply follow the sun, then it won’t get dark any more and I won’t have to go to bed any more!”
Grandpa laughed briefly, winked at Leo’s father and then said: “Leo is right, if it doesn’t get dark any more he doesn’t have to go to bed any more either. Then I wish you a good journey, and perhaps you can send us a postcard.”
“I’ll gladly do that!” said Leo contentedly, when he realised that he could now stay awake for ever. He had also once written and sent a card, so that should work too.
So Leo set off westwards, because that was where the sun always set. He had a little wooden walking stick that Grandpa had once carved for him and a small rucksack into which he had put some of his toys, in case he got bored in the time ahead. Thank goodness he had his sunglasses with him, for the low sun was bathing almost the whole horizon in a bright light, so that Leo could not even properly see what awaited him over the next few metres.
After a few minutes Leo’s stomach suddenly began to growl loudly: he had forgotten to have anything for supper when he packed his things for the journey. He was also slowly getting thirsty, and only now did it occur to him how comfortable the outings with Mum always were. His mum had always thought of everything: a few big sandwiches, a couple of apples, a tasty chocolate bar and apple spritzer sweetened every undertaking, whether it was the visit to the zoo or the Sunday hike in the mountains.
But he did not want to give up so quickly, after all Leo had only just set off and still had a long way ahead of him. After another few minutes of walking something unexpected happened: the red circle in the sky sank ever lower, threateningly, and was already half submerged as it grew darker and darker! Leo could not believe it and suddenly began to run very fast towards the setting sun. He ran and ran, but it was all no use: a few moments later Leo simply could not go on, he was far too exhausted and had to realise in despair that he was standing hungry and thirsty and alone somewhere on a farm track in the twilight. This was certainly not how he had imagined the whole thing! A little tear ran down Leo’s cheek, after all he did not know what to do now: in the dark he would certainly never find his way home.
Suddenly a loud voice sounded behind him: “Leo, Leo, there you are!” Leo saw his parents coming towards him on bicycles out of the dark red sunlight. “It seems your plan didn’t quite work out,” laughed Leo’s father and stroked his tousled hair. Now Leo really began to cry, but his father comforted him at once: “Don’t be sad, Leo, we found your plan very brave. You were even right, if you could run fast enough it would never get dark again. But no human can run that fast, because that would be as fast as the Earth turns! I hope you have realised that sometimes it makes no sense to run your head against a wall. Now and then there are moments in life when you simply have to turn back.”
Leo looked up at his father and said in a tearful voice: “But I only wanted to stay awake a little longer.”
His father thought briefly, glanced across at Leo’s mother, nodded briefly and then said: “Your mother was really worried today, we don’t want you to simply go away from home alone, and I think you have also realised that it can really become dangerous. Still, we want to meet you halfway, because your courage deserves a reward too! From now on you may stay up an hour longer in the evening, if you take an afternoon nap for it, how does that sound to you?”
Leo wiped the tear from his face, began to smile and said: “That’s all right, and I promise that I will never again go away for ever.”
Now Leo also understood that some things in life cannot be changed and that at the end of the day it always gets dark.
И календарный листок показал, что снова наступил июнь. Последние дни становилось всё теплее, и Лео уже не мог вспомнить, когда в последний раз было по-настоящему темно. Каждый день он ложился в постель, ещё до того как солнце полностью заходило, но чаще всего небо уже было кроваво-красным, и сверчки на лугу рядом с комнатой Лео убаюкивали его.
Лео всегда спрашивал себя, где именно заходит солнце и как там, наверное, выглядит. Вероятно, там просто остаётся светло, если достаточно долго идти за солнцем.
«Папа, почему мне всегда приходится так рано ложиться спать?» — разочарованно спросил Лео однажды вечером; он с удовольствием поиграл бы в тот день на улице подольше. «Это очень просто, Лео: когда темнеет, ты идёшь спать. Ты же знаешь по зиме, какая бывает темнота, летом всё так же, только темнеет позже, это связано со временами года. Если бы ты летом дольше не ложился, то на следующий день вставал бы позже и ложился бы ещё позже. Так продолжалось бы, пока ты не стал бы жить только в темноте, а этого ты ведь тоже не хочешь, правда?» — сказал отец с серьёзным взглядом, и Лео в кровати ещё немного подумал над его словами. И правда, было бы довольно глупо, если бы всё время было темно.
На следующий день семья сидела вечером за столом, когда Лео вдруг объявил: «Я сегодня ухожу». Дедушка немного удивлённо посмотрел и ответил: «Ну-ну, интересно, и на какой срок ты хочешь уйти?»
Лео ненадолго задумался и сказал: «Навсегда! Я уже собрал все вещи, которые мне за это время понадобятся».
Отец Лео немного рассердился и громко спросил Лео: «Я же тебе ещё вчера вечером сказал, что ты лежишь в постели, когда темнеет. Ты остаёшься дома».
Упрямо Лео посмотрел на отца и ответил: «Да, именно, когда темнеет, я иду спать! Поэтому я просто пойду за солнцем, тогда больше не будет темно, и мне не придётся больше идти спать!»
Дедушка коротко рассмеялся, подмигнул отцу Лео и сказал: «Лео прав, если больше не темнеет, ему и спать идти не нужно. Тогда желаю тебе доброго пути, и, может быть, пришлёшь нам открытку».
«С удовольствием!» — довольно сказал Лео, поняв, что теперь может не спать вечно. Открытку он однажды тоже писал и отправлял, так что и это должно получиться.
И Лео отправился в путь на запад, потому что именно там всегда заходило солнце. У него была маленькая деревянная палка для ходьбы, которую когда-то вырезал ему дедушка, и маленький рюкзак, в который он сложил несколько своих игрушек на случай, если в ближайшее время станет скучно. Слава богу, он взял с собой солнечные очки, ведь низкое солнце заливало светом почти весь горизонт, так что Лео даже толком не мог разглядеть, что его ждёт в ближайшие метры.
Через несколько минут у Лео в животе вдруг громко заурчало: он забыл поужинать, когда собирал вещи в дорогу. Ему также постепенно захотелось пить, и только теперь он заметил, как удобны всегда были прогулки с мамой. Мама всегда обо всём думала: несколько больших бутербродов, пара яблок, вкусный шоколадный батончик и яблочный шорле скрашивали любое предприятие, будь то поход в зоопарк или воскресная прогулка в горы.
Но так быстро сдаваться он не хотел, ведь Лео только недавно отправился и ему предстоял ещё долгий путь. Спустя ещё несколько минут пути случилось нечто неожиданное: красный круг на небе угрожающе опускался всё ниже и уже наполовину скрылся, а становилось всё темнее! Лео не мог в это поверить и вдруг очень быстро побежал в сторону заходящего солнца. Он бежал и бежал, но всё было напрасно: через несколько мгновений Лео просто больше не мог, он слишком устал и с отчаянием обнаружил, что стоит голодный и жаждущий один где-то на полевой дороге в сумерках. Так он себе всё это точно не представлял! Маленькая слезинка скатилась по щеке Лео, ведь он не знал, что теперь делать: в темноте он наверняка не найдёт дорогу домой.
Вдруг позади раздался громкий голос: «Лео, Лео, вот ты где!» Лео увидел, как родители на велосипедах приближаются к нему из тёмно-красного солнечного света. «Похоже, твой план не совсем удался», — засмеялся отец Лео и потрепал его взъерошенные волосы. Тут Лео по-настоящему заплакал, но отец сразу утешил его: «Не грусти, Лео, мы нашли твою затею очень смелой. Ты даже был прав: если бы ты бежал достаточно быстро, то больше никогда не стемнело бы. Но ни один человек не может бежать так быстро, ведь это было бы так же быстро, как вращается Земля! Надеюсь, ты понял, что иногда нет смысла биться головой о стену. Время от времени в жизни бывают моменты, когда просто нужно повернуть назад».
Лео посмотрел на отца и плаксивым голосом сказал: «Но я же хотел просто чуть дольше не спать».
Отец ненадолго задумался, посмотрел на мать Лео, коротко кивнул и сказал: «Твоя мама сегодня по-настоящему волновалась, мы не хотим, чтобы ты просто уходил из дома один, и я думаю, ты тоже понял, что это может стать по-настоящему опасно. И всё же мы хотим пойти тебе навстречу, ведь и твоя смелость заслуживает награды! Отныне по вечерам ты можешь не спать на час дольше, если за это будешь спать днём, как тебе такое?»
Лео вытер слезу с лица, начал улыбаться и сказал: «Согласен, и я обещаю, что больше никогда не уйду навсегда».
Теперь Лео понял и то, что некоторые вещи в жизни изменить нельзя и что в конце дня всегда темнеет.
Y la hoja del calendario mostró que de nuevo había llegado junio. Los últimos días había hecho cada vez más calor y Leo ya no recordaba cuándo había sido la última vez que oscureció de verdad. Cada día se iba a la cama antes de que el sol se hubiera puesto del todo, pero casi siempre el cielo ya estaba teñido de rojo sangre y los grillos de la pradera junto al cuarto de Leo le arrullaban hasta dormirse.
Leo siempre se había preguntado dónde se pone exactamente el sol y cómo sería aquello. Probablemente se quedaría simplemente claro si uno seguía al sol el tiempo suficiente.
«Papá, ¿por qué tengo que irme siempre a la cama tan temprano?», preguntó Leo una tarde decepcionado; le habría encantado jugar más rato fuera ese día. «Es muy sencillo, Leo: cuando oscurece, te vas a la cama. Ya sabes por el invierno cómo es la oscuridad, en verano no es distinto, solo que oscurece más tarde, eso tiene que ver con las estaciones. Si en verano te quedaras despierto más tiempo, al día siguiente te levantarías más tarde y te acostarías aún más tarde. Eso seguiría hasta que vivieras solo en la oscuridad, y eso tampoco lo quieres, ¿verdad?», dijo su padre con gesto serio, y Leo en la cama pensó todavía un poco en sus palabras. En efecto, sería bastante tonto que siempre fuera de noche.
Al día siguiente la familia estaba por la tarde a la mesa cuando Leo anunció de repente: «Hoy me voy». El abuelo lo miró algo desconcertado y respondió: «Vaya, vaya, qué interesante, ¿y por cuánto tiempo quieres irte?».
Leo lo pensó un momento y dijo: «¡Para siempre! Ya he guardado todas las cosas que necesitaré en ese tiempo».
El padre de Leo se enfadó un poco y le preguntó en voz alta: «Si ayer por la noche te dije que estás en la cama cuando oscurece. Te quedas bien en casa».
Desafiante, Leo miró a su padre y respondió: «¡Sí, justo, cuando oscurece me voy a la cama! Por eso simplemente seguiré al sol, así ya no oscurecerá y ya no tendré que irme a la cama».
El abuelo se rio brevemente, guiñó un ojo al padre de Leo y dijo: «Leo tiene razón, si ya no oscurece tampoco tiene que irse a la cama. Entonces te deseo un buen viaje y quizá puedas mandarnos una postal».
«¡Lo haré con gusto!», dijo Leo satisfecho, al comprender que ahora podría quedarse despierto para siempre. Una postal también la había escrito y enviado una vez, así que eso también debería funcionar.
Así que Leo se puso en camino hacia el oeste, porque allí era donde el sol siempre se ponía. Llevaba un pequeño bastón de madera que el abuelo le había tallado una vez y una mochila pequeña en la que había metido algunos de sus juguetes por si en el tiempo siguiente se aburría. Menos mal que había llevado sus gafas de sol, pues el sol bajo bañaba casi todo el horizonte en una luz clara, de modo que Leo ni siquiera podía distinguir bien qué le esperaba en los siguientes metros.
Tras unos minutos, el estómago de Leo empezó de pronto a rugir fuerte: se le había olvidado cenar algo al hacer el equipaje para el viaje. También le estaba entrando sed y solo ahora se dio cuenta de lo cómodas que eran siempre las excursiones con mamá. Su mamá siempre había pensado en todo: unos grandes bocadillos, un par de manzanas, una rica barrita de chocolate y zumo de manzana con soda endulzaban cada empresa, fuera la visita al zoo o la excursión dominical a la montaña.
Pero no quería rendirse tan pronto, al fin y al cabo Leo acababa de ponerse en marcha y tenía todavía un largo camino por delante. Tras unos minutos más de caminata ocurrió algo inesperado: el círculo rojo del cielo descendía amenazante cada vez más y ya estaba sumergido hasta la mitad, ¡mientras oscurecía más y más! Leo no podía creerlo y de repente echó a correr muy rápido hacia el sol poniente. Corrió y corrió, pero todo fue en vano: unos instantes después Leo sencillamente no pudo más, estaba demasiado agotado y tuvo que comprobar desesperado que estaba hambriento y sediento, solo en algún camino de campo en el crepúsculo. ¡Así no se lo había imaginado desde luego! Una pequeña lágrima resbaló por la mejilla de Leo; al fin y al cabo no sabía qué hacer ahora: en la oscuridad seguro que ya no encontraría el camino a casa.
De repente sonó una voz fuerte tras él: «¡Leo, Leo, ahí estás!». Leo vio a sus padres venir hacia él en bicicleta desde la luz roja oscura del sol. «Parece que tu plan no ha salido del todo bien», rio el padre de Leo y le revolvió el pelo desgreñado. Ahora Leo se puso de verdad a llorar, pero su padre lo consoló enseguida: «No estés triste, Leo, tu propósito nos pareció muy valiente. Incluso tenías razón: si corrieras lo bastante rápido, nunca volvería a oscurecer. Pero ninguna persona puede correr tan rápido, ¡porque sería tan rápido como gira la Tierra! Espero que hayas comprendido que a veces no tiene sentido darse de cabeza contra la pared. De vez en cuando hay momentos en la vida en que simplemente hay que dar la vuelta».
Leo miró a su padre y dijo con voz llorosa: «Pero yo solo quería quedarme despierto un poco más».
El padre lo pensó un momento, miró a la madre de Leo, asintió brevemente y dijo: «Tu madre se ha preocupado de verdad hoy, no queremos que te vayas de casa tú solo y creo que tú también has comprendido que eso puede ser de verdad peligroso. Aun así queremos venirte al encuentro, ¡porque también tu valentía merece una recompensa! A partir de ahora puedes quedarte despierto una hora más por la noche si a cambio duermes la siesta, ¿qué te parece?».
Leo se secó la lágrima de la cara, empezó a sonreír y dijo: «Me parece bien y prometo que nunca más me iré para siempre».
Ahora Leo comprendió también que algunas cosas de la vida no se pueden cambiar y que al final del día siempre oscurece.