Wer geht ned gern durch an magischn, verzauberten Woid? Des grün schimmernde Moos, des se über de riesign Wurzeln vo de oidn Bäum glegt hod, lasst jeden Träumer kurz eintauchen in a andere, längst vergangene Welt.
Und ned bloß geheimnisvolle Pflanzn schlängeln se durchs Gestrüpp am See nahe vom Zauberwoid, aa unzählige Viecher verstecka se vor de Augn vom neigierign Menschn und lebn ganz unter se. So erzählt ma se, dass des wohl bekannteste Viech vom Zauberwoid da Froschkönig sei soll, weil der im Woid und im See jedes andere Viech kennt und gschätzt hod.
Und obwohl da Froschkönig so beliebt war, war er trotzdem ned glücklich, weil er se so sehr a Königin gwünscht hod.
So hod er an am Dog a Reh gfragt, ob s ned mit eam ausgehn mecht. Des Reh hod se riesig gfreit, denn welche Dame will ned vo am König ausgführt werdn?
Da Froschkönig und des Reh san vergnügt durch den Zauberwoid gsprungen, ois auf amoi des Reh aus Versehn ganz knapp sei Bein neben den Frosch gstampft hod. „Es-es dad mir load“, hod des Reh gstammelt, „aber mir passn wohl ned zam. I bin vui greßer ois du und miassat imma Angst ham, dass i di ned an am Dog oafach zerquetsch. I denk, du muasst da wen andern suacha.“
Oh, wia traurig war da Froschkönig in dem Moment! Enttäuscht is er weiter zum See zogn und is auf de Seerosnblattl umanandgsprungen, ois eam auf amoi a hübsche Forellendame aufgfoin is, de im freudig im Wasser hi und her gschwommen is. Da Froschkönig hod seinen Muat zsammgnumma und hod nomoi gfragt, ob de Forellendame mit eam ausgehn mecht. De Forellendame hod se riesig gfreit, denn welche Dame will ned vo am König ausgführt werdn?
Da Froschkönig und de Forelle san lang durch den See gschwommen, ois auf amoi beide Hunger kriagt ham. „Jetzt a poar Mückn essn, des war doch wos!“, hod da Froschkönig vorgschlagn und se vor Appetit de Lefzn gleckt. De Forellendame hod an traurign Blick aufgsetzt und antwortet: „Es-es dad mir load, liaber Froschkönig, aber mir passn wohl ned zam. Wia soll i ois Fisch denn Mückn essn, i ko doch ned amoi an Land gehn? Unser ganzes Lebm lang miassatn mir im Wasser zsammlebn, i fürcht, du muasst da wohl wen andern suacha.“
Wieder war da Froschkönig am Bodn zerstört: Wos macht er denn bloß falsch? Er hod doch oafach bloß glücklich sei und a Partnerin findn wolln! So is er vom See wieder ans Ufer gsprungen und is durch de Wiesn vorm See gstreift, ois auf amoi a wunderschöne Schmetterlingsdame auf eam zuagflogn is. Da Froschkönig hod se erinnert, dass aa Schmetterlinge Mückn gessn ham, und hod se denkt, dass es jetzt endlich klappn müassat mit da Liab, so hod er zum letztn Moi gfragt, ob de Schmetterlingsdame mit eam ausgehn tat. De Schmetterlingsdame hod se riesig gfreit, denn welche Dame will ned vo am König ausgführt werdn?
So san beide durch de Wiesn vom Zauberwoid zogn und ham vergnügt Mückn gjagt, bis beide pappsatt warn. „Des war vielleicht a guads Essn!“, hod se de Schmetterlingsdame gfreit, „Jetzt bin i aber todmüad, kimmst mit mir mit nauf zum Astloch vom oidn Baam?“
Oh na! Da Froschkönig hod zwar wirklich hoch springa kenna, aber auf Bäum kraxln hod er ned kenna. „Es-es dad mir load, liaber Froschkönig, aber mir passn wohl ned zam“, hod de Schmetterlingsdame gsagt, „Du kost ned fliagn und i ko ned schwimma, wia sollma so a ganzes Lebm zsamm sei? Du muasst da wohl wen andern suacha!“
Jetzt hod da Froschkönig koa Energie mehr ghabt: Traurig hod er se ans Seeufer auf a Seerosnblattl ghockt und hod bitterlich ogfangt zum woana. De Sonn is in dem Moment grod untergangen und hod se langsam in ihre scheena dunkelroten Farbn über den Zauberwoid gsenkt.
„Warum woanst denn?“, is auf amoi a freundliche Stimm ertönt. Da Froschkönig hod se umdraht und hod seine Augn ned traut: Vor eam auf dem Seerosnblattl is a wunderschöne Froschdame gsessn und hod den Froschkönig oglächelt.
„Es-es geht scho wieder“, hod da Froschkönig überrascht gstammelt und hod de wunderbarn grünen Augn vo da Froschdame bestaunt, „I-i hob di no nia do gseng, dabei wohn i scho mei ganzes Lebm im Zauberwoid.“
„I bin aa erst heit okemma, da Woid, aus dem i kimm, is abgholzt woan und so bin i weitergzogn, um do mei Glück zum findn.“
„So-soll i di a wenig rumführn? I kenn do jeden Fleck!“, hod da Froschkönig vorgschlagn und hod vor Freid gstrahlt.
„Gern, welche Froschdame will ned vo am Froschkönig ausgführt werdn?“, hod de Fröschin glächelt, und beide san losgsprungen, um den wunderbarn Zaubersee zum erkunden. Ois, wos de zwoa gmacht ham, hod eana unheimlich Spaß gmacht: Se san über de Seerosnblattl ghupft, durch den See gschwommen, durch den Zauberwoid ghupft und über de Wiesn und ham so vergnügt quakt, dass es olle andern Viecher a wahre Freid gwen is.
Wer also jemois durch den Zauberwoid geht, der erinnert se an den Froschkönig, der mit vui Geduld am End doch no seine Froschkönigin gfundn hod. Und no heit ko ma mit a bissl Glück de zwoa abends am Seeufer beim Zauberwoid quaken hearn.
Wer geht nicht gerne durch einen magischen, verzauberten Wald? Das grün schimmernde Moos, welches sich über die riesigen Wurzeln der alten Bäume gelegt hat, lässt jeden Träumer kurz eintauchen in eine andere, längst vergangene Welt.
Und nicht nur geheimnisvolle Pflanzen schlängeln sich durch das Gestrüpp am See nahe des Zauberwaldes, auch verstecken sich unzählige Tiere vor den Augen des neugierigen Menschen und leben ganz unter sich. So erzählt man sich, dass das wohl bekannteste Tier des Zauberwalds der Froschkönig sei, da dieser sowohl im Wald als auch im See jedes andere Tier kannte und schätzte.
Und obwohl der Froschkönig so beliebt war, war er dennoch nicht glücklich, da er sich so sehr eine Königin wünschte.
So fragte er eines Tages ein Reh, ob es nicht mit ihm ausgehen möchte. Das Reh freute sich riesig, denn welche Dame will nicht von einem König ausgeführt werden?
Der Froschkönig und das Reh sprangen vergnügt durch den Zauberwald, als plötzlich das Reh versehentlich ganz knapp sein Bein neben den Frosch stampfte. „Es-es tut mir leid“, stammelte das Reh, „aber wir passen wohl nicht zusammen. Ich bin viel größer als du und müsste immer Angst haben, dass ich dich nicht eines Tages einfach zerquetsche. Ich denke, du musst dir jemanden anderes suchen“.
Oh wie traurig war der Froschkönig in diesem Moment! Enttäuscht zog er weiter zum See und sprang auf den Seerosenblättern umher, als ihm plötzlich eine hübsche Forellendame auffiel, die im freudig im Wasser hin- und herschwamm. Der Froschkönig nahm seinen Mut zusammen und fragte erneut, ob die Forellendame mit ihm ausgehen möchte. Die Forellendame freut sich riesig, denn welche Dame will nicht von einem König ausgeführt werden?
Der Froschkönig und die Forelle schwammen lange Zeit durch den See, als plötzlich beide Hunger bekamen. „Jetzt ein paar Mücken essen, das wäre doch was!“, schlug der Froschkönig vor und leckte sich vor Appetit die Lippen. Die Forellendame setzte einen traurigen Blick auf und antwortete: „Es-es tut mir leid lieber Froschkönig, aber wir passen wohl nicht zusammen. Wie soll ich als Fisch denn Mücken essen, ich kann doch nicht einmal an Land gehen? Unser ganzes Leben lang müssten wir im Wasser zusammenleben, ich befürchte, du musst dir wohl jemanden anderes suchen“.
Wieder war der Froschkönig am Boden zerstört: Was macht er denn nur falsch? Er wollte doch einfach nur glücklich sein und eine Partnerin finden! So sprang er vom See wieder ans Ufer und streifte durch die Wiese vor dem See, als plötzlich eine wunderschöne Schmetterlingsdame auf ihn zuflog. Der Froschkönig erinnerte sich, dass auch Schmetterlinge Mücken aßen und dachte sich, dass es jetzt endlich klappen müsste mit der Liebe, so fragte er zum letzten Mal, ob die Schmetterlingsdame mit ihm ausgehen würde. Die Schmetterlingsdame freute sich riesig, denn welche Dame will nicht von einem König ausgeführt werden?
So zogen beide durch die Wiesen des Zauberwaldes und jagten vergnügt Mücken, bis beide pappsatt waren. „Das war vielleicht ein gutes Essen!“, freute sich die Schmetterlingsdame, „Jetzt bin ich aber todmüde, kommst du mit mir mit oben zum Astloch des alten Baumes?“.
Oh nein! Der Froschkönig konnte zwar wirklich hoch springen, aber auf Bäume klettern konnte er nicht. „Es-es tut mir leid lieber Froschkönig, aber wir passen wohl nicht zusammen“, sagte die Schmetterlingsdame, „Du kannst nicht fliegen und ich kann nicht schwimmen, wie sollen wie so ein ganzes Leben zusammen sein? Du musst dir wohl jemanden anderes suchen!“
Nun hatte der Froschkönig keine Energie mehr: Traurig hockte er sich ans Seeufer auf ein Seerosenblatt und fing an bitterlich zu weinen. Die Sonne ging in diesem Moment gerade unter und senkte sich langsam in ihren schönen dunkelroten Farben über den Zauberwald.
„Warum weinst du denn?“, ertönte plötzlich eine freundliche Stimme. Der Froschkönig drehte sich um und konnte seinen Augen nicht trauen: vor ihm auf dem Seerosenblatt saß eine wunderschöne Froschdame und lächelte den Froschkönig an.
„Es-es geht schon wieder“ stammelte der Froschkönig überrascht und bestaunte die wunderbaren grünen Augen der Froschdame, „Ich-ich habe dich noch nie hier gesehen, derweil wohne ich bereits mein ganzes Leben im Zauberwald“.
„Ich bin auch erst heute hier angekommen, der Wald aus dem ich komme wurde abgeholzt und so bin ich weitergezogen, um hier mein Glück zu finden.“
„So-soll ich dich ein wenig rumführen? Ich kenne hier jeden Fleck!“, schlug der Froschkönig vor und strahlte vor Freude.
„Gerne, welche Froschdame will nicht von einem Froschkönig ausgeführt werden?“ lächelte die Fröschin und beide sprangen los, um den wunderbaren Zaubersee zu erkunden. Alles, was die beiden taten, machte ihnen unheimlichen Spaß: sie hüpften über die Seerosenblätter, schwammen durch den See, hüpften durch den Zauberwald und über die Wiesen und quakten so vergnügt, dass es allen anderen Tieren eine wahre Freude machte.
Wer also jemals durch den Zauberwald läuft, der erinnere sich an den Froschkönig, der mit viel Geduld am Ende doch noch seine Froschkönigin gefunden hatte. Und noch heute kann man mit etwas Glück die beiden abends am Seeufer beim Zauberwald quaken hören.
Who does not like walking through a magical, enchanted forest? The green shimmering moss that has settled over the huge roots of the old trees lets every dreamer dip briefly into another, long-vanished world.
And not only mysterious plants wind through the undergrowth by the lake near the enchanted forest, countless animals also hide from the eyes of curious humans and live entirely among themselves. It is said that the best-known animal of the enchanted forest was the Frog King, since he knew and valued every other animal in the forest and in the lake.
And although the Frog King was so popular, he was nevertheless not happy, because he longed so much for a queen.
So one day he asked a deer whether she would like to go out with him. The deer was delighted, for which lady does not want to be taken out by a king?
The Frog King and the deer hopped merrily through the enchanted forest when suddenly the deer accidentally stamped her leg down very close beside the frog. “I-I’m sorry,” stammered the deer, “but we probably don’t suit each other. I am much bigger than you and would always have to be afraid that I might simply squash you one day. I think you will have to look for someone else.”
Oh, how sad the Frog King was at that moment! Disappointed, he moved on to the lake and hopped about on the water-lily leaves when suddenly he noticed a pretty lady trout swimming happily to and fro in the water. The Frog King plucked up his courage and asked again whether the lady trout would like to go out with him. The lady trout was delighted, for which lady does not want to be taken out by a king?
The Frog King and the trout swam through the lake for a long time when suddenly both became hungry. “Eating a few midges now, that would be something!” suggested the Frog King and licked his lips with appetite. The lady trout put on a sad look and answered: “I-I’m sorry, dear Frog King, but we probably don’t suit each other. How am I, as a fish, supposed to eat midges, I can’t even go on land? All our lives we would have to live together in the water, I’m afraid you will have to look for someone else.”
Again the Frog King was crushed: what was he doing wrong? He only wanted to be happy and find a partner! So he hopped from the lake back to the shore and roamed through the meadow by the lake when suddenly a beautiful lady butterfly flew towards him. The Frog King remembered that butterflies also ate midges and thought that now love must finally work out, so he asked for the last time whether the lady butterfly would go out with him. The lady butterfly was delighted, for which lady does not want to be taken out by a king?
So the two went through the meadows of the enchanted forest and merrily hunted midges until both were stuffed. “That was a good meal!” said the lady butterfly happily, “But now I’m dead tired, will you come with me up to the knothole of the old tree?”
Oh no! The Frog King could indeed jump really high, but he could not climb trees. “I-I’m sorry, dear Frog King, but we probably don’t suit each other,” said the lady butterfly, “you can’t fly and I can’t swim, how are we to be together for a whole life? You will have to look for someone else!”
Now the Frog King had no energy left: sadly he squatted on a water-lily leaf at the lakeside and began to cry bitterly. The sun was just setting at that moment and slowly sank in its beautiful dark red colours over the enchanted forest.
“Why are you crying?” a friendly voice suddenly sounded. The Frog King turned round and could not believe his eyes: in front of him on the water-lily leaf sat a beautiful lady frog and smiled at the Frog King.
“I-I’m all right again,” stammered the Frog King in surprise and admired the lady frog’s wonderful green eyes, “I-I have never seen you here before, although I have lived in the enchanted forest all my life.”
“I only arrived here today too; the forest I come from was cut down, so I moved on to find my happiness here.”
“Sh-shall I show you around a little? I know every spot here!” suggested the Frog King and beamed with joy.
“Gladly, which lady frog does not want to be shown around by a Frog King?” smiled the frog, and both hopped off to explore the wonderful enchanted lake. Everything the two did gave them tremendous fun: they hopped over the water-lily leaves, swam through the lake, hopped through the enchanted forest and over the meadows and croaked so merrily that it was a real delight for all the other animals.
So whoever ever walks through the enchanted forest, let them remember the Frog King, who with much patience finally found his frog queen after all. And even today, with a little luck, you can hear the two croaking in the evening at the lakeside by the enchanted forest.
Кто не любит гулять по волшебному, заколдованному лесу? Зелёный мерцающий мох, покрывший огромные корни старых деревьев, позволяет любому мечтателю ненадолго погрузиться в другой, давно ушедший мир.
И не только таинственные растения вьются сквозь заросли у озера близ Волшебного леса, но и бесчисленные звери прячутся от глаз любопытных людей и живут совсем сами по себе. Рассказывают, что самым известным зверем Волшебного леса был Король-лягушонок, поскольку он знал и ценил всех других зверей и в лесу, и в озере.
И хотя Король-лягушонок был так любим, он всё же не был счастлив, потому что так сильно желал королеву.
И вот однажды он спросил косулю, не хочет ли она с ним погулять. Косуля обрадовалась невероятно, ведь какая дама не хочет, чтобы её вывел на прогулку король?
Король-лягушонок и косуля весело прыгали по Волшебному лесу, как вдруг косуля случайно топнула ногой совсем рядом с лягушкой. «П-прости», — запинаясь, сказала косуля, — «но мы, видимо, не подходим друг другу. Я намного больше тебя и всё время боялась бы, что однажды просто раздавлю тебя. Думаю, тебе надо искать кого-то другого».
О, как грустно стало в тот миг Королю-лягушонку! Разочарованный, он пошёл дальше к озеру и скакал по листьям кувшинок, как вдруг заметил красивую форель, радостно плавающую туда-сюда в воде. Король-лягушонок собрался с духом и снова спросил, не хочет ли форель с ним погулять. Форель обрадовалась невероятно, ведь какая дама не хочет, чтобы её вывел на прогулку король?
Король-лягушонок и форель долго плавали по озеру, как вдруг оба проголодались. «А сейчас бы поесть комаров, вот было бы здорово!» — предложил Король-лягушонок и облизнулся от аппетита. Форель сделала печальный взгляд и ответила: «П-прости, дорогой Король-лягушонок, но мы, видимо, не подходим друг другу. Как мне, рыбе, есть комаров, я ведь даже не могу выйти на сушу? Всю жизнь нам пришлось бы жить вместе в воде, боюсь, тебе придётся искать кого-то другого».
Снова Король-лягушонок был раздавлен: что же он делает не так? Он ведь просто хотел быть счастливым и найти спутницу! И он прыгнул с озера обратно на берег и бродил по лугу у озера, как вдруг к нему подлетела прекрасная бабочка. Король-лягушонок вспомнил, что бабочки тоже едят комаров, и подумал, что теперь-то с любовью наконец должно получиться, и в последний раз спросил, не пойдёт ли бабочка с ним гулять. Бабочка обрадовалась невероятно, ведь какая дама не хочет, чтобы её вывел на прогулку король?
И вот они вместе ходили по лугам Волшебного леса и весело охотились на комаров, пока оба не наелись до отвала. «Вот это была хорошая трапеза!» — обрадовалась бабочка, — «А теперь я смертельно устала, пойдёшь со мной наверх, к дупло старого дерева?»
О нет! Король-лягушонок хоть и мог прыгать высоко, но лазать по деревьям не умел. «П-прости, дорогой Король-лягушонок, но мы, видимо, не подходим друг другу», — сказала бабочка, — «Ты не умеешь летать, а я не умею плавать, как нам быть вместе всю жизнь? Тебе придётся искать кого-то другого!»
Теперь у Короля-лягушонка не осталось сил: печально он присел на берегу озера на лист кувшинки и начал горько плакать. Солнце в этот момент как раз заходило и медленно опускалось в своих прекрасных тёмно-красных красках над Волшебным лесом.
«Почему ты плачешь?» — вдруг раздался дружелюбный голос. Король-лягушонок обернулся и не поверил своим глазам: перед ним на листе кувшинки сидела прекрасная лягушка и улыбалась Королю-лягушонку.
«Н-ничего, уже прошло», — удивлённо запинаясь, сказал Король-лягушонок и залюбовался чудесными зелёными глазами лягушки, — «Я-я тебя здесь ещё никогда не видел, хотя живу в Волшебном лесу всю жизнь».
«Я тоже приехала сюда только сегодня, лес, из которого я пришла, вырубили, и я отправилась дальше, чтобы найти здесь своё счастье».
«М-может, я немного покажу тебе окрестности? Я знаю здесь каждый уголок!» — предложил Король-лягушонок и засиял от радости.
«С удовольствием, какая лягушка не хочет, чтобы её вывел на прогулку Король-лягушонок?» — улыбнулась лягушка, и оба поскакали исследовать чудесное волшебное озеро. Всё, что делали эти двое, доставляло им невероятное удовольствие: они прыгали по листьям кувшинок, плавали по озеру, скакали по Волшебному лесу и по лугам и так весело квакали, что всем другим зверям это было настоящей радостью.
Так что тот, кто когда-нибудь пойдёт по Волшебному лесу, пусть вспомнит о Короле-лягушонке, который с большим терпением всё же нашёл свою королеву-лягушку. И ещё сегодня при толике везения можно услышать, как они вечером квакают на берегу озера у Волшебного леса.
¿A quién no le gusta pasear por un bosque mágico y encantado? El musgo verde y reluciente que se ha extendido sobre las enormes raíces de los viejos árboles deja que cualquier soñador se sumerja un instante en otro mundo, hace tiempo desaparecido.
Y no solo plantas misteriosas serpentean entre la maleza junto al lago cerca del Bosque Encantado, también innumerables animales se esconden de los ojos curiosos de los humanos y viven totalmente entre sí. Se cuenta que el animal más conocido del Bosque Encantado era el Rey Rana, ya que conocía y apreciaba a todos los demás animales tanto del bosque como del lago.
Y aunque el Rey Rana era tan querido, no era feliz, porque deseaba muchísimo una reina.
Así que un día le preguntó a una corza si no quería salir con él. La corza se alegró muchísimo, pues ¿qué dama no quiere que la saque a pasear un rey?
El Rey Rana y la corza saltaban alegres por el Bosque Encantado, cuando de pronto la corza pisó sin querer con la pata muy cerca de la rana. «L-lo siento», tartamudeó la corza, «pero seguramente no nos llevamos bien. Soy mucho más grande que tú y tendría que tener siempre miedo de aplastarte un día sin querer. Creo que tendrás que buscarte a otra».
¡Oh, qué triste se puso el Rey Rana en ese momento! Decepcionado, siguió hacia el lago y saltaba por las hojas de nenúfar cuando de pronto se fijó en una bonita trucha que nadaba contenta de un lado a otro del agua. El Rey Rana reunió valor y volvió a preguntar si la trucha quería salir con él. La trucha se alegró muchísimo, pues ¿qué dama no quiere que la saque a pasear un rey?
El Rey Rana y la trucha nadaron mucho tiempo por el lago, cuando de pronto a los dos les entró hambre. «¡Ahora comer unos mosquitos, eso sí que sería algo!», propuso el Rey Rana y se relamió de apetito. La trucha puso cara triste y respondió: «L-lo siento, querido Rey Rana, pero seguramente no nos llevamos bien. ¿Cómo voy a comer yo, siendo pez, mosquitos, si ni siquiera puedo ir a tierra? Toda la vida tendríamos que vivir juntos en el agua, me temo que tendrás que buscarte a otra».
De nuevo el Rey Rana quedó destrozado: ¿qué estaba haciendo mal? ¡Solo quería ser feliz y encontrar pareja! Así saltó del lago de nuevo a la orilla y vagó por el prado junto al lago, cuando de pronto una hermosa mariposa voló hacia él. El Rey Rana recordó que las mariposas también comían mosquitos y pensó que ahora por fin tenía que salir bien lo del amor, así que preguntó por última vez si la mariposa saldría con él. La mariposa se alegró muchísimo, pues ¿qué dama no quiere que la saque a pasear un rey?
Así los dos recorrieron los prados del Bosque Encantado y cazaron alegres mosquitos hasta quedar ambos ahítos. «¡Menuda buena comida!», se alegró la mariposa, «Pero ahora estoy muerta de sueño, ¿vienes conmigo arriba, al hueco del viejo árbol?».
¡Oh, no! El Rey Rana sabía saltar muy alto, pero no sabía trepar a los árboles. «L-lo siento, querido Rey Rana, pero seguramente no nos llevamos bien», dijo la mariposa, «tú no sabes volar y yo no sé nadar, ¿cómo vamos a estar juntos toda la vida? ¡Tendrás que buscarte a otra!».
Ahora el Rey Rana no tenía ya energía: triste, se agachó en la orilla del lago sobre una hoja de nenúfar y empezó a llorar amargamente. El sol justo se ponía en ese momento y descendía lentamente con sus hermosos colores rojo oscuro sobre el Bosque Encantado.
«¿Por qué lloras?», sonó de pronto una voz amable. El Rey Rana se dio la vuelta y no podía creer lo que veía: ante él, sobre la hoja de nenúfar, estaba sentada una hermosa rana que le sonreía.
«Y-ya se me pasa», tartamudeó el Rey Rana sorprendido y admiró los maravillosos ojos verdes de la rana, «Y-yo nunca te había visto por aquí, y eso que llevo toda la vida viviendo en el Bosque Encantado».
«Yo también acabo de llegar hoy; el bosque de donde vengo fue talado y así seguí mi camino para encontrar aquí mi felicidad».
«¿Q-quieres que te enseñe un poco los alrededores? ¡Conozco aquí cada rincón!», propuso el Rey Rana y resplandeció de alegría.
«Con gusto, ¿qué rana no quiere que la saque a pasear un Rey Rana?», sonrió la rana, y los dos echaron a saltar para explorar el maravilloso lago encantado. Todo lo que hacían los dos les divertía enormemente: saltaban por las hojas de nenúfar, nadaban por el lago, saltaban por el Bosque Encantado y por los prados y croaban tan alegres que era un verdadero placer para todos los demás animales.
Así que quien alguna vez pasee por el Bosque Encantado, que se acuerde del Rey Rana, que con mucha paciencia encontró al final a su reina rana. Y aún hoy, con un poco de suerte, se puede oír a los dos croar por la tarde en la orilla del lago junto al Bosque Encantado.