Er hängt an da Deckn, steht aufn Esstisch oda steht auf da Fensterbank, und kaum oana fragt, wo er eigentlich herkimmt: da Adventskranz. Dabei is er vui jünger, ois ma glaabt. Unsere Urgroßeltern ham eahn teilweis no gar ned kennt. Seine Gschicht fangt ned in ara gmiatlichn Bauernstubn o, sondern in am Heim fia arme Kinda vor de Tore vo Hamburg, mit am Wongradl und ganz vui Kerzn.
A Heim bei Hamburg, 1839
Da Erfinda, so berichtns mehrere Quelln, war da evangelische Theologe Johann Hinrich Wichern. Er hod 1833 in Horn bei Hamburg as Rauhe Haus gründt, a Heim fia Kinda, de auf da Straßn glebt ham. De Kinda ham in da Adventszeit wohl oiwei wieda gfragt, wann endlich Weihnachtn is. Da Wichern hod a Antwort gfundn, de ma sehng ko: Am erstn Advent 1839 hod er an großn hölzernen Leichta aufgstellt, der in manche Berichte ois Wongradl beschriebn werd. Drauf san vier große weiße Kerzn gstandn fia de Adventssonntog und fia jedn Werkdog a kloane rote. Jedn Dog is a Kerzn mehr ozündt worn, bis an Heiligabend olle brennt ham. So ham aa de Kloansten abzähln kina, wia lang’s no dauert.
Ganz so sicher, wia’s oft klingt, is de Gschicht aber ned. Wia vui Kerzn genau dabei warn, nennan de Quelln unterschiedlich. Oane Quelle sagt, da Wichern hod den Kranz vermutlich entwickelt. Sicher is, dass’s a Lichterkranz war, der de Dog bis Weihnachtn sichtbar gmacht hod.
Vo zwanzg Kerzn auf vier
Da erste Kranz hod no gar koa Tannagrün ghabt. Des is laut evangelisch.de ab ungefähr 1860 dazukemma, zsamm mit weiße Bänder. De Zoi vo de Kerzn is nach und nach gschrumpft. Weil ned jeda Haushoit zwanzg oda mehr Kerzn ozünda woit, hod ma de Werkdogskerzn weglassn. De Form, de mir heid kennan, mit Tannagrün und vier Kerzn fia de vier Adventssonntog, hod si nach Angabn vo wissen.de erst nach am Zwoatn Weltkriag überoi durchgsetzt.
Vom evangelischn Heim in katholische Kirchn
Fia uns in Bayern is a Punkt bsonders interessant. Da Adventskranz war ursprünglich a evangelischer Brauch. Um 1860 is er in evangelische Kirchn und Haushoitn üblich worn. Nach de Angabn vo wissen.de hod 1925 erstmois a Kranz in ara katholischn Kirch in Köln ghängt, fünf Jahr später, 1930, in Minga. Des is erstaunlich nah an unsara Zeit. Wer also sagt, da Adventskranz sei scho immer dagwesn, moant vermutlich de letztn hundert Jahr. Wia genau er in de oanzelnen boarischn Dörfer kemma is, is aus de Quelln, de i gfundn hob, ned zum ersehng. Heid is er aa bei uns selbstverständlich, und vielerorts werdn de Kränz vor am erstn Advent in da Kirch gsegnet.
Wos Grün, Kreis und Kerzn song soin
Zu jedm Toal vom Kranz gibt’s Deitungen. As Tannagrün steht fia Hoffnung, weil’s im Winta grün bleibt. De Nadln erinnern manche an de Dornenkron. Da Kreis is a Zeichn fia Unendlichkeit und Gemeinschaft. As wachsende Liacht verweist auf Christus ois Liacht da Welt. Rot steht oft fia de Liab, und de vier Kerzn werdn manchmoi aa ois de vier Himmelsrichtungen deit. Des san Deitungen, de si im Lauf da Zeit ansammelt ham. Da Wichern selba woit vor oim oans: Kinda as Wartn leichta macha.
Kerznfarbn rund um d’Welt
A Blick übern Zaun zoagt, wia unterschiedlich da Kranz sei ko. Im Erzgebirge stengan ausschließlich rote Kerzn. In vui katholische Kirchn sans drei violette und a rosa Kerzn, wobei de rosa Kerzn fürn dritten Advent steht. In Norwegen sans vier violette Kerzn. In Österreich gibt’s nach wissen.de de Reihenfolge Violett, Rot, Rosa und Weiß. In Irland steht zusätzlich a weiße Kerzn in da Mitt, de erst an Heiligabend ozündt werd. In manche italienische Gmoandn zählt ma sechs Kerzn, weil da Advent dort sechs Wochn dauert.
So bindst da an eigenen Kranz
A selber bundner Kranz is schöna ois jeda kaufte und gar ned schwer. Du brauchst an Strohkranz oda an Kranzrohling, frisches Tannan- oda Fichtngrün, Blumendraht, vier Kerznhoitta, vier Kerzn und nach Belieben Zapfn, Zimtstangan, trockne Orangnscheibn oda Hagebuttn. Schneid as Grün in handlange Stückl. Leg a Büschl aufn Rohling, wickl’s mit Draht fest, leg as nächste so drüber, dass’s an Draht vom vorigen verdeckt, und arbeit di im Kreis rum, oiwei in de gleiche Richtung. Zum Schluss steckst de Kerznhoitta fest und schmückst an Kranz. Wennst Zeit hast, konnst an Kranz am Samstog vor am erstn Advent segna lassn, wo des üblich is.
A Sicherheitsregl gheard dazua: A Adventskranz is a Haufa trockne Nadln mit offene Flamma. Lass de Kerzn nia unbeaufsichtigt brenna, stell an Kranz auf a feuerfeste Unterlag, hoit Abstand zu Vorhäng und lass de Kerzn ned ganz runterbrenna. Frisches Grün hoit länger, wennst as kühl lagerst und an Kranz zwischendurch leicht besprühst.
A ehrlichs Schlusswort
Da Adventskranz is a Beispui dafia, wia a Brauch ned aus uralte Zeitn stamma muass, damit er zu uns gheard. Er hod ogfangt ois sehr praktische Idee fia ungeduldige Kinda und is in knapp hundert Jahr zu oanem vo de festesten Zeichn vo da Vorweihnachtszeit worn. Und de Idee vo damois trägt bis heid: Jede Wochn a Liacht mehr, und ma spiat, dass’s auf Weihnachtn zuageht.
Er hängt an der Decke, steht auf dem Esstisch oder liegt auf dem Fensterbrett, und kaum einer fragt, woher er eigentlich kommt: der Adventskranz. Dabei ist er viel jünger, als man glaubt. Unsere Urgroßeltern kannten ihn teilweise noch gar nicht. Seine Geschichte beginnt nicht in einer gemütlichen Bauernstube, sondern in einem Heim für arme Kinder vor den Toren Hamburgs, mit einem Wagenrad und sehr vielen Kerzen.
Ein Heim bei Hamburg, 1839
Der Erfinder, so berichten es mehrere Quellen, war der evangelische Theologe Johann Hinrich Wichern. Er hatte 1833 in Horn bei Hamburg das „Rauhe Haus“ gegründet, ein Heim für Kinder, die auf der Straße gelebt hatten. Die Kinder fragten in der Adventszeit wohl immer wieder, wann endlich Weihnachten sei. Wichern fand eine Antwort, die man sehen konnte: Am ersten Advent 1839 stellte er einen großen hölzernen Leuchter auf, der in manchen Berichten als Wagenrad beschrieben wird. Darauf standen vier große weiße Kerzen für die Adventssonntage und für jeden Werktag eine kleine rote. Jeden Tag wurde eine Kerze mehr angezündet, bis an Heiligabend alle brannten. So konnten selbst die Kleinsten abzählen, wie lange es noch dauert.
Ganz so sicher, wie es oft klingt, ist die Geschichte allerdings nicht. Wie viele Kerzen es genau waren, nennen die Quellen unterschiedlich. Eine Quelle spricht davon, dass Wichern den Kranz „vermutlich“ entwickelte. Sicher ist, dass es ein Lichterkranz war, der die Tage bis Weihnachten sichtbar machte.
Von zwanzig Kerzen auf vier
Der erste Kranz hatte noch gar kein Tannengrün. Das kam laut evangelisch.de ab etwa 1860 dazu, zusammen mit weißen Bändern. Die Zahl der Kerzen schrumpfte nach und nach. Weil nicht jeder Haushalt zwanzig oder mehr Kerzen anzünden wollte, ließ man die Werktagskerzen weg. Die Form, die wir heute kennen, mit Tannengrün und vier Kerzen für die vier Adventssonntage, setzte sich nach Angaben von wissen.de erst nach dem Zweiten Weltkrieg überall durch.
Vom evangelischen Heim in katholische Kirchen
Für uns in Bayern ist ein Punkt besonders interessant. Der Adventskranz war ursprünglich ein evangelischer Brauch. Um 1860 wurde er in evangelischen Kirchen und Haushalten üblich. Nach den Angaben von wissen.de hing 1925 erstmals ein Kranz in einer katholischen Kirche in Köln, fünf Jahre später, 1930, in München. Das ist erstaunlich nah an unserer Zeit. Wer also sagt, der Adventskranz sei „schon immer“ dagewesen, meint vermutlich die letzten hundert Jahre. Wie genau er in die einzelnen bayerischen Dörfer kam, ist aus den Quellen, die ich gefunden habe, nicht zu ersehen. Heute ist er auch bei uns selbstverständlich, und vielerorts werden die Kränze vor dem ersten Advent in der Kirche gesegnet.
Was Grün, Kreis und Kerzen sagen sollen
Zu jedem Teil des Kranzes gibt es Deutungen. Das Tannengrün steht für Hoffnung, weil es im Winter grün bleibt. Die Nadeln erinnern manche an die Dornenkrone. Der Kreis ist ein Zeichen für Unendlichkeit und Gemeinschaft. Das wachsende Licht verweist auf Christus als „Licht der Welt“. Rot steht oft für die Liebe, und die vier Kerzen werden manchmal auch als die vier Himmelsrichtungen gedeutet. Das sind Deutungen, die sich im Lauf der Zeit angesammelt haben. Wichern selbst wollte vor allem eines: Kindern das Warten leichter machen.
Kerzenfarben rund um die Welt
Ein Blick über den Zaun zeigt, wie unterschiedlich der Kranz sein kann. Im Erzgebirge stehen ausschließlich rote Kerzen. In vielen katholischen Kirchen sind es drei violette und eine rosa Kerze, wobei die rosa Kerze für den dritten Advent steht. In Norwegen sind es vier violette Kerzen. In Österreich gibt es nach wissen.de die Reihenfolge Violett, Rot, Rosa und Weiß. In Irland steht zusätzlich eine weiße Kerze in der Mitte, die erst an Heiligabend angezündet wird. In manchen italienischen Gemeinden zählt man sechs Kerzen, weil der Advent dort sechs Wochen dauert.
So bindest du deinen eigenen Kranz
Ein selbst gebundener Kranz ist schöner als jeder gekaufte und gar nicht schwer. Du brauchst einen Strohkranz oder einen Kranzrohling, frisches Tannen- oder Fichtengrün, Blumendraht, vier Kerzenhalter, vier Kerzen und nach Belieben Zapfen, Zimtstangen, getrocknete Orangenscheiben oder Hagebutten. Schneide das Grün in handlange Stücke. Lege ein Büschel auf den Rohling, wickle es mit Draht fest, lege das nächste so darüber, dass es den Draht des vorigen verdeckt, und arbeite dich im Kreis herum, immer in dieselbe Richtung. Zum Schluss steckst du die Kerzenhalter fest und schmückst den Kranz. Wenn du Zeit hast, kannst du den Kranz am Samstag vor dem ersten Advent segnen lassen, wo das üblich ist.
Eine Sicherheitsregel gehört dazu: Ein Adventskranz ist ein Haufen trockener Nadeln mit offenen Flammen. Lass die Kerzen nie unbeaufsichtigt brennen, stell den Kranz auf eine feuerfeste Unterlage, halte Abstand zu Vorhängen und lass die Kerzen nicht ganz herunterbrennen. Frisches Grün hält länger, wenn du es kühl lagerst und den Kranz zwischendurch leicht besprühst.
Ein ehrliches Schlusswort
Der Adventskranz ist ein Beispiel dafür, wie ein Brauch nicht aus uralten Zeiten stammen muss, um zu uns zu gehören. Er begann als sehr praktische Idee für ungeduldige Kinder und wurde in knapp hundert Jahren zu einem der festesten Zeichen der Vorweihnachtszeit. Und die Idee von damals trägt bis heute: Jede Woche ein Licht mehr, und man spürt, dass es auf Weihnachten zugeht.
It hangs from the ceiling, stands on the dining table or sits on the windowsill, and hardly anyone asks where it actually comes from: the Advent wreath. Yet it is far younger than most people think. Some of our great-grandparents did not know it at all. Its story does not begin in a cosy farmhouse parlour, but in a home for poor children outside Hamburg, with a cartwheel and a great many candles.
A Children's Home near Hamburg, 1839
The inventor, according to several sources, was the Protestant theologian Johann Hinrich Wichern. In 1833 he had founded the "Rauhe Haus" in Horn near Hamburg, a home for children who had lived on the streets. In Advent the children probably kept asking when Christmas would finally come. Wichern found an answer you could see: on the first Sunday of Advent 1839 he set up a large wooden candle holder, described in some accounts as a cartwheel. On it stood four large white candles for the Sundays of Advent and a small red one for every weekday. Each day one more candle was lit, until on Christmas Eve all of them burned. That way even the smallest could count how long it would still take.
The story is not quite as certain as it often sounds, though. The sources give different numbers for how many candles there were. One source says Wichern "presumably" developed the wreath. What is certain is that it was a wreath of lights that made the days until Christmas visible.
From Twenty Candles to Four
The first wreath had no fir greenery at all. According to evangelisch.de that came in around 1860, together with white ribbons. The number of candles shrank over time. Because not every household wanted to light twenty or more candles, the weekday candles were dropped. The form we know today, with fir greenery and four candles for the four Sundays of Advent, became established everywhere only after the Second World War, according to wissen.de.
From a Protestant Home to Catholic Churches
For us in Bavaria one point is especially interesting. The Advent wreath was originally a Protestant custom. Around 1860 it became common in Protestant churches and homes. According to wissen.de, a wreath hung in a Catholic church for the first time in 1925 in Cologne, and five years later, in 1930, in Munich. That is astonishingly close to our own time. So anyone who says the Advent wreath has "always been there" probably means the last hundred years. How exactly it reached the individual Bavarian villages cannot be seen from the sources I found. Today it is a matter of course here too, and in many places the wreaths are blessed in church before the first Sunday of Advent.
What Green, Circle and Candles Are Meant to Say
Every part of the wreath has interpretations. The fir greenery stands for hope, because it stays green in winter. Some see the needles as a reminder of the crown of thorns. The circle is a sign of eternity and community. The growing light points to Christ as the "light of the world". Red often stands for love, and the four candles are sometimes read as the four points of the compass. These are interpretations that have accumulated over time. Wichern himself wanted above all one thing: to make waiting easier for children.
Candle Colours Around the World
A look over the fence shows how different the wreath can be. In the Ore Mountains there are only red candles. In many Catholic churches there are three purple candles and one pink one, the pink one standing for the third Sunday of Advent. In Norway there are four purple candles. In Austria, according to wissen.de, the order is purple, red, pink and white. In Ireland there is also a white candle in the middle, lit only on Christmas Eve. In some Italian communities they count six candles, because Advent lasts six weeks there.
How to Make Your Own Wreath
A wreath you make yourself is more beautiful than any bought one, and not hard at all. You need a straw wreath or wreath base, fresh fir or spruce greenery, floral wire, four candle holders, four candles and, as you like, pine cones, cinnamon sticks, dried orange slices or rose hips. Cut the greenery into pieces the length of a hand. Lay a bunch on the base, wind it tight with wire, lay the next so that it covers the wire of the previous one, and work your way around the circle, always in the same direction. At the end push in the candle holders and decorate the wreath. If you have time, you can have the wreath blessed on the Saturday before the first Sunday of Advent, where that is customary.
One safety rule belongs here: an Advent wreath is a heap of dry needles with open flames. Never leave the candles burning unattended, stand the wreath on a fireproof surface, keep away from curtains and do not let the candles burn all the way down. Fresh greenery lasts longer if you store it cool and mist the wreath lightly now and then.
An Honest Closing Word
The Advent wreath is an example of how a custom does not have to come from ancient times to belong to us. It began as a very practical idea for impatient children and in barely a hundred years became one of the firmest signs of the pre-Christmas season. And the idea of back then still carries today: one more light each week, and you feel that Christmas is getting closer.
Он висит под потолком, стоит на обеденном столе или на подоконнике, и почти никто не спрашивает, откуда он на самом деле взялся: адвентский венок. А между тем он гораздо моложе, чем принято думать. Наши прадеды отчасти вообще его не знали. Его история начинается не в уютной крестьянской горнице, а в приюте для бедных детей под Гамбургом, с тележным колесом и очень многими свечами.
Приют под Гамбургом, 1839 год
Изобретателем, как сообщают несколько источников, был протестантский богослов Иоганн Хинрих Вихерн. В 1833 году он основал в Хорне под Гамбургом «Рауэ Хаус», приют для детей, которые жили на улице. В Адвент дети, вероятно, снова и снова спрашивали, когда же наконец Рождество. Вихерн нашёл ответ, который можно было увидеть: в первое воскресенье Адвента 1839 года он поставил большой деревянный подсвечник, который в некоторых рассказах описывают как тележное колесо. На нём стояли четыре больших белых свечи для адвентских воскресений и маленькая красная для каждого будничного дня. Каждый день зажигали на одну свечу больше, пока в сочельник не горели все. Так даже самые маленькие могли сосчитать, сколько ещё ждать.
Правда, история не так достоверна, как часто звучит. Сколько точно было свечей, источники называют по-разному. Один источник говорит, что Вихерн «предположительно» разработал венок. Достоверно одно: это был венок из огней, который делал видимыми дни до Рождества.
От двадцати свечей к четырём
У первого венка вообще не было еловых веток. По данным evangelisch.de, они появились примерно в 1860 году вместе с белыми лентами. Число свечей постепенно сокращалось. Поскольку не в каждом доме хотели зажигать двадцать и больше свечей, будничные свечи убрали. Привычная нам сегодня форма с еловыми ветками и четырьмя свечами для четырёх воскресений Адвента, по данным wissen.de, повсеместно утвердилась лишь после Второй мировой войны.
От протестантского приюта к католическим церквам
Для нас, в Баварии, один момент особенно интересен. Адвентский венок первоначально был протестантским обычаем. Около 1860 года он стал привычным в протестантских церквах и домах. По данным wissen.de, в 1925 году венок впервые повесили в католической церкви в Кёльне, а пять лет спустя, в 1930 году, в Мюнхене. Это удивительно близко к нашему времени. Кто говорит, что адвентский венок был «всегда», вероятно, имеет в виду последние сто лет. Как именно он попал в отдельные баварские деревни, из найденных мной источников не видно. Сегодня и у нас он само собой разумеется, и во многих местах венки освящают в церкви перед первым воскресеньем Адвента.
Что должны говорить зелень, круг и свечи
У каждой части венка есть толкования. Еловая зелень означает надежду, потому что зимой она остаётся зелёной. Иглы кому-то напоминают терновый венец. Круг — знак вечности и общности. Растущий свет указывает на Христа как «свет мира». Красный часто означает любовь, а четыре свечи иногда толкуют как четыре стороны света. Это толкования, накопившиеся со временем. Сам Вихерн хотел прежде всего одного: облегчить детям ожидание.
Цвета свечей по всему миру
Взгляд за забор показывает, насколько разным может быть венок. В Рудных горах стоят только красные свечи. Во многих католических церквах это три фиолетовые свечи и одна розовая, причём розовая означает третье воскресенье Адвента. В Норвегии четыре фиолетовые свечи. В Австрии, по данным wissen.de, порядок такой: фиолетовый, красный, розовый и белый. В Ирландии посередине стоит ещё белая свеча, которую зажигают только в сочельник. В некоторых итальянских общинах считают шесть свечей, потому что там Адвент длится шесть недель.
Как связать собственный венок
Венок, сделанный своими руками, красивее любого купленного и совсем не сложен. Понадобятся соломенный венок или основа, свежие ветки ели или пихты, флористическая проволока, четыре подсвечника, четыре свечи и по желанию шишки, палочки корицы, сушёные ломтики апельсина или шиповник. Нарежь зелень кусками длиной с ладонь. Положи пучок на основу, плотно обмотай проволокой, положи следующий так, чтобы он закрывал проволоку предыдущего, и двигайся по кругу, всегда в одном направлении. В конце закрепи подсвечники и укрась венок. Если есть время, можно освятить венок в субботу перед первым воскресеньем Адвента, там, где это принято.
Одно правило безопасности обязательно: адвентский венок — это куча сухой хвои с открытым огнём. Никогда не оставляй свечи без присмотра, ставь венок на огнеупорную подставку, держи его подальше от штор и не давай свечам догорать до конца. Свежая зелень держится дольше, если хранить её в прохладе и время от времени слегка опрыскивать венок.
Честное заключительное слово
Адвентский венок — пример того, как обычай не обязан происходить из глубокой древности, чтобы принадлежать нам. Он начался как очень практичная идея для нетерпеливых детей и меньше чем за сто лет стал одним из самых прочных знаков предрождественского времени. И идея тех времён работает до сих пор: каждую неделю на один огонёк больше, и чувствуешь, что Рождество приближается.
Cuelga del techo, está sobre la mesa del comedor o en el alféizar, y casi nadie se pregunta de dónde viene realmente: la corona de Adviento. Y sin embargo es mucho más joven de lo que se cree. Algunos de nuestros bisabuelos ni siquiera la conocían. Su historia no empieza en una acogedora cocina campesina, sino en un hogar para niños pobres a las afueras de Hamburgo, con una rueda de carro y muchísimas velas.
Un hogar cerca de Hamburgo, 1839
El inventor, según varias fuentes, fue el teólogo protestante Johann Hinrich Wichern. En 1833 había fundado en Horn, cerca de Hamburgo, el «Rauhe Haus», un hogar para niños que habían vivido en la calle. En Adviento los niños probablemente preguntaban una y otra vez cuándo llegaría por fin la Navidad. Wichern encontró una respuesta que se podía ver: el primer domingo de Adviento de 1839 colocó un gran candelabro de madera, descrito en algunos relatos como una rueda de carro. Encima había cuatro velas blancas grandes para los domingos de Adviento y una pequeña roja para cada día laborable. Cada día se encendía una vela más, hasta que en Nochebuena ardían todas. Así incluso los más pequeños podían contar cuánto faltaba.
La historia, sin embargo, no es tan segura como a menudo suena. Las fuentes dan cifras distintas sobre cuántas velas había. Una fuente dice que Wichern «probablemente» desarrolló la corona. Lo seguro es que era una corona de luces que hacía visibles los días hasta la Navidad.
De veinte velas a cuatro
La primera corona no tenía todavía ramas de abeto. Según evangelisch.de se añadieron hacia 1860, junto con cintas blancas. El número de velas fue disminuyendo. Como no todos los hogares querían encender veinte velas o más, se suprimieron las de los días laborables. La forma que conocemos hoy, con ramas de abeto y cuatro velas para los cuatro domingos de Adviento, se impuso en todas partes solo después de la Segunda Guerra Mundial, según wissen.de.
De un hogar protestante a las iglesias católicas
Para nosotros en Baviera hay un punto especialmente interesante. La corona de Adviento fue originalmente una costumbre protestante. Hacia 1860 se volvió habitual en iglesias y hogares protestantes. Según wissen.de, en 1925 colgó por primera vez una corona en una iglesia católica, en Colonia, y cinco años después, en 1930, en Múnich. Es sorprendentemente cercano a nuestra época. Quien diga que la corona de Adviento «ha existido siempre» probablemente se refiere a los últimos cien años. Cómo llegó exactamente a cada pueblo bávaro no se desprende de las fuentes que he encontrado. Hoy es algo natural también aquí, y en muchos lugares las coronas se bendicen en la iglesia antes del primer domingo de Adviento.
Lo que quieren decir el verde, el círculo y las velas
Cada parte de la corona tiene interpretaciones. El verde del abeto representa la esperanza, porque sigue verde en invierno. Algunos ven en las agujas un recuerdo de la corona de espinas. El círculo es signo de eternidad y comunidad. La luz creciente remite a Cristo como «luz del mundo». El rojo representa a menudo el amor, y las cuatro velas se interpretan a veces como los cuatro puntos cardinales. Son interpretaciones acumuladas con el tiempo. Wichern mismo quería sobre todo una cosa: hacer más llevadera la espera a los niños.
Colores de velas por el mundo
Una mirada más allá muestra lo distinta que puede ser la corona. En los Montes Metálicos solo hay velas rojas. En muchas iglesias católicas hay tres velas moradas y una rosa, que representa el tercer domingo de Adviento. En Noruega son cuatro velas moradas. En Austria, según wissen.de, el orden es morado, rojo, rosa y blanco. En Irlanda hay además una vela blanca en el centro, que solo se enciende en Nochebuena. En algunas comunidades italianas cuentan seis velas, porque allí el Adviento dura seis semanas.
Cómo hacer tu propia corona
Una corona hecha por ti es más bonita que cualquiera comprada y nada difícil. Necesitas una corona de paja o una base, ramas frescas de abeto o pícea, alambre de floristería, cuatro portavelas, cuatro velas y, a tu gusto, piñas, ramas de canela, rodajas de naranja secas o escaramujos. Corta el verde en trozos del largo de una mano. Pon un manojo sobre la base, átalo con alambre, coloca el siguiente de modo que tape el alambre del anterior y avanza en círculo, siempre en la misma dirección. Al final fija los portavelas y decora la corona. Si tienes tiempo, puedes hacerla bendecir el sábado anterior al primer domingo de Adviento, donde sea costumbre.
Una regla de seguridad es imprescindible: una corona de Adviento es un montón de agujas secas con llamas abiertas. No dejes nunca las velas encendidas sin vigilancia, pon la corona sobre una base ignífuga, mantenla lejos de cortinas y no dejes que las velas se consuman del todo. El verde fresco dura más si lo guardas en un lugar fresco y rocías la corona ligeramente de vez en cuando.
Unas palabras finales sinceras
La corona de Adviento es un ejemplo de cómo una costumbre no tiene que venir de tiempos remotos para pertenecernos. Empezó como una idea muy práctica para niños impacientes y en poco menos de cien años se convirtió en uno de los signos más firmes de la época previa a la Navidad. Y la idea de entonces sigue funcionando: cada semana una luz más, y se nota que se acerca la Navidad.